tag:blogger.com,1999:blog-35268857734594045002012-01-23T17:07:56.610+02:00Ένας κόσμος γεμάτος πολύ τρέλα. Παρακαλώ να μπείτε με δικό σας ρίσκο. Ουδεμία ευθύνη φέρουμε για καμμένα εγκεφαλικά κύτταρα...Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.comBlogger221100tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-26054102492390061652012-01-23T16:58:00.003+02:002012-01-23T17:07:56.619+02:00"Αγαπητοί μου φίλοι,<br /><br /> Ελπίζω όταν θα έρθει η ώρα να διαβάσετε αυτό το γράμμα να είστε όλοι καλά και σώοι. Αν σας έφερε εδώ πέρα το γράμμα που άφησα στο γραφείο μου ελπίζω να σας δυσκόλεψα αρκετά. Αν όχι, τότε φροντίστε να είστε καλά προστατευμένοι ενάντια σε μαγεία αν πάτε να το πάρετε…<br /><br /> Λίγο πρίν έρθω για την συνάντηση μας και την πρόκληση του Dremord ενάντια στον Αυτοκράτορα, μία Mariltih εμφανίστηκε στο γραφείο μου η οποία μου επιτέθηκε. Η επίθεση της δεν είχε σκοπό τον θάνατο μου, αλλά να με παγιδέψει με τέτοιο τρόπο ώστε να μην μπορώ να ξεφύγω. Αυτό το κατάφερε με ένα κομμάτι μετεωρίτη προερχόμενο από τους ίδιους μετεωρίτες που έφεραν και τα Daelkyr στον κόσμο μας(έτσι ονομάζουν την φυλή τους). Φαίνεται πως ακατέργαστο αυτό το υλικό εμφανίζει μία καθαρή μαγεία, χωρίς να ανήκει σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία ή σχολή. Επίσης, σε συνδυασμό με μαγεία επηρεάζει τον χρόνο, με απρόβλεπτα όμως αποτελέσματα.<br /><br />Εδώ είναι που ξεκινάει το δικό μου ταξίδι. Ένα ταξίδι στο παρελθόν, συγκεκριμένα 4237 χρόνια πρίν, πάνω κάτω. Εκεί γνώρισα νέα άτομα, γεμάτα δύναμη, ενέργεια και περιέργεια για έναν κόσμο ανεξερεύνητο. Γνώρισα σοφούς μάγους και γέροντες, με δεκαετίες, ακόμη και αιώνες, στους ώμους τους και στα βιβλία τους. Γνώρισα την οργή των αρχαίων θεών και την καταστροφή που έσπειραν στον διάβα τους. Υπήρξα ενας από τους 8 που δημιουργήσαμε και ολοκληρώσαμε το τελετουργικό που φυλάκισε τους 6 αρχαίους θεούς. Επίσης υπήρξα ο πρώτος Νεκρομάντης του τότε κόσμου.<br /><br />Έζησα ένα σύνολο 1574 χρόνων, και δεν μετανιώνω πλέον ούτε λεπτό από τον μακροχρώνιο αυτό περίπατο. Λίγα χρόνια πρίν πεθάνω, κατάφερα να αντιστρέψω την τρομερή αλλαγή στο σώμα μου, και να ξαναγίνω άνθρωπος. Εκανα οικογένεια, έκανα 2 υπέροχα κορίτσια, και πέθανα περιτρυγιρισμένος από 5 υγειέστατα εγγόνια.<br /><br />Σε εσάς εύχομαι τόση, και άλλη τόση ευτυχία στην ζωή σας, όπου και αν σας οδηγήσει…<br />Μέσα σε αυτό το κουτί έχω αφήσει μερικά δώρα για τον καθένα σας, ως αναμνηστικά των 2+ χρόνων που με δεχτήκατε στην μικρή σας «οικογένεια».<br /><br /> Με εκτίμηση και μεγάλη αγάπη<br /> Lord Brymman Kyanus"<br /><br />Η παραπάνω επιστολή "γράφτηκε" από έναν χαρακτήρα που δημιούργησα πρίν από περίπου 4 χρόνια για την ιστορία που τρέχω κάθε Δευτέρα. Μετά από 4 χρόνια λοιπόν, οι παίκτες μου βρήκαν αυτό το γράμμα. Οφείλω να ομολογήσω πως ανεδήχθει σε έναν από τους αγαπημένους μου χαρακτήρες, αλλά η ιστορία απαιτούσε πως έπρεπε να αποχωρήσει.<br />Θεωρώ πως το να δημοσιεύσω αυτή την επιστολή θα ήταν το λιγότερο που θα μπορούσα να κάνω, ώστε να τον γνωρίσει ακόμη περισσότερος κόσμος.<br /><br />Αντίο καλέ μου φίλε. Θα είσαι για πάντα μαζί μας, στις ιστορίες μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-2605410249239006165?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-5051239990640992222011-12-28T19:09:00.003+02:002011-12-28T20:51:47.455+02:003 μήνες στην Τρίπολη... Χειμώνα... Αυτό σημαίνει πως η μεγαλύτερη θερμοκρασία που είδαμε ήταν γύρω στους 7-8 βαθμούς! Ναι ρε έξυπνε, Κελσίου!<br />Έρχεται λοιπόν η αποφράδα ημέρα να πάρουμε μεταθέσεις για όπου σκατά μας στείλουν. Που πήγα εγώ; Στην αγαπημένη Ρόδο! Από τον Φεβρουάριο μέχρι και τον Αύγουστο! Δεν ξέρω πως το λέτε εσείς, εγώ πάντως το λέω 6μήνες διακοπές με έξοδα του κράτους!!! Και φυσικά μέσα σε 6 μήνες μπορούν να συμβούν ΠΑΡΑ πολλά!!!! Ξαναγεμίστε αναψυκτικό και ποπκόρν και αράξτε! Ξεκινάμε!<br /><br />30 μέρες στο νησί, ήρθε η ώρα της πρώτης άδειας! 9 μερούλες, κόλλησα και μία από την δική μου(έτσι να είναι στρογγυλό νούμερο) και έφυγα για Αθήνα για 10 μέρες! Φυσικά με αεροπλάνο! Μεγάααααλο ρεμάλιασμα, ποτά, έξοδοι άστε λέμε! Το γέλιο όμως ξεκινάει ΜΕΤΑ την άδεια.<br />Την ίδια μέρα που θα επιστρέφαμε, θα έπρεπε να ξαναφύγουμε για Ελευσίνα για να πάμε για εκπαιδευτική βολή με αντιαεροπικό(διάβασε το 1ο μέρος ρε!). Έχουμε κανονίσει λοιπόν με τον Μοίραρχο Μανώλη(κρητικός, γαμώ τα άτομα) αντί να γυρνάμε Ρόδο, και να ερχόμαστε ξανά Αθήνα, να τους βρούμε όλους πρωί πρωί στην Ελευσίνα. Σωστός;;;; Έλα όμως που υπήρχε ανώτερος(και σε βαθμό και σε μαλακία) που μας ήθελε όλους εκεί...<br />Κάνουμε λοιπόν την καρδιά μας πέτρα, φεύγουμε πρωί πρωί για το νησί(φυσικά με αεροπλάνο, μην τα ξαναλέμε!) μπαίνουμε στην μονάδα, αλλάζουμε από τα πολιτικά στις παραλλαγές, αδειάζουμε τσάντες και περιμένουμε το C-130 να έρθει. Έρχεται, φεύγουμε και πάμε ΞΑΝΆ Αθήνα!<br />Μέσα σε 2 ώρες κάναμε το Αθήνα-Ρόδο-Αθήνα! Περαστικά μας! Φτάνουμε Ελευσίνα, οι αξιωματικοί να γκαρίζουν διάφορα, βρίσκουμε και κόσμο που ήταν σε εμάς παλιότερα, πάλι γέλια! Τελικά επειδή υπήρχε πρόβλημα με το C-130 θα μας πήγαινε στην βολή καταλήγουμε να μείνουμε εκεί. Και σιγά που θα μέναμε στην μονάδα!!!! Όπως είμαστε αλλάζουμε, και φεύγουμε για κέντρο! Μετά τα 45' ποδαρόδρομο(μικρή μονάδα....) φτάνουμε έξω, παίρνουμε ταξί και φτάνουμε κάτω. Κανονίζουμε νέο ρεμάλιασμα, φαγητό και ύπνο στο σπίτι, και ξανά ποτά! Το πρωί γυρνάμε μέσα, αλλάζουμε, και περιμένουμε μαζί με όλους τους υπόλοιπους. 5 ώρες απόλυτης βαρεμάρας μετά(Ο_ο) μας λένε πως τελικά το C-130 που θα μας πήγαινε έπαθε βλάβη και θα καθόμασταν άλλη μία μέρα!<br />"Σήμερα δεν έχει έξοδο, θα μείνετε όλοι μέσα!"<br />Suuuure, με αυτό το πλευρό να κοιμάσαι!!! Ίδια γεύση με την προηγούμενη μέρα/νύχτα! Αλλά τώρα πιο οργανωμένοι, πήραμε και την τσάντα στην έξοδο για να αλλάξουμε!!!<br />Φτάνει λοιπόν το επόμενο ξημέρωμα(ακόμη πίναμε, ανοίγει το Μετρό και την κάνουμε για πίσω! Μετρό-ταξί και ένας Επισμηνίας να φωνάζει σαν τρελός γιατί δεν ήμασταν ακόμη μέσα!<br />"Τώρα, ερχόμαστε..."<br />"ΘΑΕΠΡΕΠΕΝΑΕΙΣΑΣΤΑΝΗΔΗΕΔΩΤΣΑΚΙΣΤΕΙΤΕ!!!!!!!"<br /><br />Με τα πολλά φτάνουμε Ελευσίνα. Περνάμε την πύλη και ξεκινάμε τον καταραμένο ποδαρόδρομο. 5 λεπτά μετά ακούμε έναν γνώριμο θόρυβο. Κοιταζόμαστε με την σειρούλα και τον ρωτάω όλο τρόμο:<br />"Μαλάκα, C-130 είναι αυτό;;;"<br />Την ίδια διαδρομή την κάναμε σε 10 λεπτά!!! Φτάνουμε, φτύνουμε τα πνευμόνια μας στο πάτωμα, αλλάζουμε και σαν να μην τρέχει τίποτα, πάμε με τους υπόλοιπους! Και φυσικά αυτό ΔΕΝ ήταν το δικό μας, και ΦΥΣΙΚΆ περιμέναμε άλλες 3 ώρες κάνοντας απολύτως τίποτα. Και να έχουμε και τον Επισμηνία να μας έρχεται κάθε 10-15 λεπτά, σαν αεροσυνοδός της Ολυμπιακής, και να μας λέει<br />"Σε λίγη ώρα φεύγουμε, μην χαλαρώνετε!" Τί λέ ρε Καραμήτρο;;;;<br />Με τα πολλά την κάνουμε, πάμε για την βολή(που φυσικά περιμέναμε με άλλα 300-400 άτομα)άααααλη βαρεμάρα από κει Και η βολή τι ήταν; Ρίξαμε 3 σφαίρες ο καθένας στον αέρα. Ούτε στόχο, ούτε έλεγχο του όπλου, απλά σκύψαμε λίγο πάνω από την θέση και πατήσαμε την σκανδάλη!!!!<br />Για αυτή τη μαλακία μας έτρεχαν 3 μέρες;;;;; Σταδιάλα νούμερα!!! Αφού ξενερώσαμε την ζωή μας, τελικά φεύγουμε για Ελευσίνα. Φτάνοντας εκεί μας ενημερώνουν πως δεν θα επιστρέψουμε στη Ρόδο με C-130.<br />"Και πως θα πάμε ρε παιδιά;;;"<br />"Με πλοίο."<br />Ήδη αρχίζει και βραδιάζει, και ξεκινάμε το μακρινό ταξίδι για την Ρόδο... Ταξί, λεωφορεία, τρόλεϊ, μετρό, ηλεκτρικούς, πήγαμε τελοσπάντων Πειραιά όπως όπως. Κλείνουμε για το επόμενο καράβι. Το οποίο έφευγε στις 23:00. Άααααλη τόση βαρεμάρα. Έρχεται, μπαίνουμε, και ξεκινάμε. Κλέβαμε λίγο ύπνο κάθε τόσο στους καναπέδες(και καλά) αλλά που να την παλέψουμε;<br />25 ώρες μετά(ω ναι!) φτάνουμε!!! Ευτυχώς ήρθε η οδηγάρα να μας πάρει με το πουλμανάκι! Στον δρόμο με σταματάνε και κάτι τουρίστριες(μας πέρασαν για δημοτική γραμμή)<br />"Hi, where does this bus go?"<br />"Γουερ ντου γιου γουόντ του γκόου γκερλσ; Γουί καν τεικ γιου!"<br />Ναι, κάναμε μια μικρή(ευτυχώς) παράκαμψη! Καλές οι τουρίστριες, δεν λέω, αλλά εκείνη την στιγμή το κρεβάτι μου δεν το άλλαζα με τίποτα!<br />Φτάνουμε στη μονάδα, μας υποδέχεται ο Μοίραρχος, ο οποίος μας λέει τα "καλά" νέα...<br />"Παιδιά, λόγω λίγων ατόμων 2 από εσάς θα πρέπει να κάνετε από μία σκοπιά. Διαλέγετε εσείς την ώρα, τώρα ή την τελευταία;"<br />Επιλέγουμε την τελευταία μπας και προλάβουμε να κοιμηθούμε λιγάκι... Σφάλμα. Ξυπνάω λοιπόν κατά τις 6 παρά, παίρνω όπλο, εξάρτηση και τα συναφή και πάω για σκοπέτο. Δεν γαμιέται λέω, 2 ώρες είναι θα περάσουν.<br />Αυτό που ξέχασαν να μου πουν ήταν πως η σκοπιά μου ήταν στην πύλη. Με αλεξίσφαιρο! Όχι τα κέβλαρ που ξέρετε όλοι, όοοοχι! Μιλάμε για 10 κιλά πράγμα, το οποίο μάλιστα είχε και χαλασμένουν ιμάντες και σε κάθε μου βήμα χοροπηδούσε!!! Γαμώ την καταδίκη μου, 2 ώρες είναι...<br />Περνάει η πρώτη ώρα. Όλα καλά.<br />Περνάει 1,5 ώρα. Όλα ΟΚ.<br />15 λεπτά πριν την αλλαγή, καθώς κοιτάω από το πίσω τζαμάκι της σκοπιάς πού σκατά είναι η αλλαγή μου, με παίρνει ο ύπνος. Ξέρεις, εκείνο το γλυκό 1 δευτερόλεπτο που κλείνουν τα μάτια και ξυπνάς ξανά.<br />Ντάξει, σιγά το πράγμα θα μου πεις! Ναι, αλλά σε εκείνο το 1" που χάνω τις αισθήσεις μου, με τραβάει κάτω το αλεξίσφαιρο! Και καθώς δεν έχει και πολύ χώρο μέσα, που σκάει το κεφάλι του Νίκου; Στην γωνία στο τζαμάκι! Της τσιμεντένιας σκοπιάς!!! Πιάνω το κεφάλι μου σε μία φάση "Τι έγινε τώρα;" και νοιώθω κάτι υγρό. Ναι, κόπηκα λίγο...<br />Πάω στον αερονόμο που κοιμόταν 10 μέτρα πιο κάτω.<br />*τοκ* *τοκ*<br />"Ρε μαλάκα, έχεις λίγο νερό;"<br />"Μισό να σου δωΤΙ ΈΠΑΘΕΣ ΡΕ ΜΑΛΆΚΑ;;;;;;"<br />Ναι, εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως εμφανίστηκα μπροστά του σαν ζόμπι/κομπάρσος από ταινία! Φρικάρει, παίρνει τηλέφωνο κάτω, και έρχονται και με παίρνουν! Ντάξει, επικράτησε ένας μικρός πανικός, αλλά όλα καλά. Τουλάχιστον για την ώρα...<br /><br />Την επόμενη φορά θα σας πω για την επιθεώρηση που είχαμε 1 βδομάδα μετά...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-505123999064099222?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-91177539174753047162011-12-08T20:29:00.007+02:002011-12-08T21:21:15.943+02:00Και αφού τις έχω μοιραστεί με τους φίλους μου πάρα πολλές φορές, ήρθε και η δική σας ώρα! Ναι καλά καταλάβατε! Θα πούμε ιστορίες από την θητεία μου στην μεγάλη, τρισμέγιστη, ανεπανάληπτη.. *drum roll* Πολεμική Αεροπορία!!!! Γι' αυτό λοιπόν καθίστε αναπαυτικά, πάρτε ποπκόρν και αναψυκτικό και ετοιμαστείτε! Ξεκινάει το σόου! 18 μήνες κάψιμο είναι αυτό!<br /><br />Σωτήριον έτος 2001. Τρίπολη. Χειμώνας. Πιο συγκεκριμένα η εβδομάδα πριν τα Χριστούγεννα. Ότι έχουν σκάσει οι μεταθέσεις για τις ειδικότητες, ουσιαστικά τι άχρηστο θα μάθουμε να κάνουμε, και καλά, για τους επόμενους 17 μήνες. Εμένα λοιπόν μου έκατσε η ΜΑΦ. Μπατζής. Πυροβολητής. Σκοπάνθρωπος. Νομίζω το πιάσατε το νόημα. Εμείς λοιπόν ήμασταν η μόνη ειδικότητα που παρέμενε στην Τρίπολη. Χειμώνα. ΑΦΟΎ έφυγαν όοοολοι οι νεοσύλλεκτοι Από 2.000+ άτομα που ήμασταν, μείναμε περίπου 200. Και μάντεψε ποιοί θα έκαναν όλες τις αγγαρείες; Μπράβο βρε, εμείς! <br />Τώρα την μεγάλη πλάκα την είχαν οι εκπαιδευτές, που νόμιζαν πως ανέλαβαν καμία επίλεκτη μοίρα λοκατζήδων! Ναι, αμε! Μας έτρεξαν, μας φώναξαν, μας έτρεξαν λίγο ακόμη, και μετά μας έβαλαν μέσα. Μεγαλεία λέμε!<br />Και γίνετε καλύτερο! Θυμάστε που σας είπα πως είναι Χριστούγεννα; Μάντεψε πότε ήθελαν να φύγουν όλοι οι χεσμένοι. Χριστούγεννα! Εγώ πάντως δήλωσα Πρωτοχρονιά για άδεια, είχα και το κορίτσι να δω στο ρεβεγιόν! Και έτσι έγινε. Έφυγαν οι μισοί την μία βδομάδα και οι άλλοι μισοί την επόμενη. 200 άτομα έλεγα; Ναι, 100 πλέον.<br /><br />Σκοπιές, καθαριότητες, θαλαμοφυλίκι, και φυσικά να έχουμε και το τραπέζι των Χριστουγέννων να ετοιμαστεί! Μία κατάσταση ΌΛΕ! Και εννοείτε ο ύπνος να είναι λίγος έως ανύπαρκτος... Κάπου εκεί λοιπόν στην αϋπνία, με χώνουν στα μαγειρεία. Τώρα να είμαστε 5 μαλάκες, και ο Αρχιμαλάκας(ναι, με βαθμό) να καθόμαστε και να κοιτάμε ο ένας τον άλλο. Μην έχοντας κάτι να κάνω ξαπλώνω στο παγκάκι, ίσα ίσα να χαλαρώσω λίγο.<br />"Σμηνίτη, σήκω."<br />"Δεν κοιμάμαι."<br />"Δεν με νοιάζει, σήκω."<br />Μικρή πληροφορία: Όσο κουρασμένος και άυπνος κι αν είμαι, αν ξεπεράσω τις 24 ώρες όρθιος χτυπάει η υπερένταση. Όσοι με ξέρετε, γνωρίζετε πως αυτό ΔΕΝ είναι καλό...<br /><br />"Άντε σηκώθηκα. Τι θα κάνουμε;"<br />"Ετοιμάστε φαγητό και σαλάτα."<br />"ΟΚ, αναλαμβάνω εγώ την σαλάτα."<br />1ο λάθος! Μου δίνουν εμένα μαχαίρι. Εμένα! ΜΑΧΑΊΡΙ!!! Μισό να πάρω ύφος Μαμαλάκη. Οκ, πάμε.<br /><br />Εδώ έχουμε ένα λάχανο, το οποίο θα κόψουμε για την σαλάτα μας. Σηκώνουμε το λάχανο στα πλάγια για να κόψουμε το κοτσάνι.<br />ΧΑΙΙΙΙΓΙΑ!!!!<br />Ωραία. Τώρα αφήνουμε το λάχανο στον πάγκο και το κόβουμε σε μικρότερα κομμάτια. Με το ένα χέρι.<br />ΧΟΟοοοιιιιΓΙΑ!!!!!<br />Αν μείνει πάνω στο μαχαίρι, το σηκώνουμε και τα χτυπάμε στον πάγκο μέχρι να κοπεί. Φυσικά με το ένα χέρι.<br />ΓΙΑ! ΓΙΑ! ΓΙΑ!<br /><br />Πραγματικά, το μόνο που έλειπε από την αναμέτρηση μου με το λάχανο ήταν δουμπλαρισμένοι διάλογοι σαν καμία κατεστραμένη ασιατική ταινία!!!<br />Δυστυχώς η λεπτή και διακριτική φωνούλα μου, έφερε τον Αρχιμαλάκα προς το μέρος μου, όπου με τρόμο μου παίρνει το μαχαίρι από τα χέρια και με στέλνει στο ψυγείο να βγάζω τα κυπελάκια με το ριζότο για επιδόρπιο.<br />Αφού έφαγα 5 κυπελάκια, είχε έρθει η ώρα για το συσσίτιο. Παίρνουμε λοιπόν κουτάλα, ποδιά και θέση μπροστά στα ταψιά για να μοιράσουμε. Ετοιμοπόλεμα καμάρια!!! Και εκεί έρχεται ο Αξ.Υπ.(Αξιωματικός Υπηρεσίας) ο οποίος λέει σε όλους:<br />"Παιδιά, να βάζετε μικρές μερίδες γιατί δεν υπάρχει αρκετός φαγητό."<br />"Μα, βεβαίως!"<br />5 λεπτά μετά, από τις 3 σειρές που υπήρχαν είχε μείνει μόνο μία. Η δική μου. Γιατί ΠΡΟΦΑΝΏΣ έβαζα σε όλους διπλή μερίδα! Και μετά ερχόντουσαν να ξαναβάλουν! Μερικοί, λίγο πιο θεριά από τους υπόλοιπους, έβαλαν και τρίτη!!!<br />Και επειδή, οι μερίδες ήταν μετρημένες ακριβώς(ΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ) το υπόλοιπο το πετάξαμε! Αφού φάγαμε όλοι του σκασμού!!!<br /><br />Όπως καταλάβατε, αυτή ήταν η πρώτη και τελευταία φορά που πάτησα το πόδι μου στα μαγειρεία για όλη μου την θητεία!<br /><br />Την επόμενη φορά θα σας πω για την πρώτη μου άδεια στο νησί! It will be legen--wait for it...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-9117753917475304716?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-88319103728211036332011-10-13T23:57:00.003+03:002011-10-14T01:15:23.970+03:00Καθώς ο κύκλος μου τον τελευταίο καιρό έχει επεκταθεί αρκετά(και χαίρομαι πάρα πολύ γι'αυτό) έχει ώς συνέπεια να υποάρχουν και άτομα που δεν γνωρίζουν τί εστί RPG, ή κατά το ελληνικότερον, Παιχνίδια Ρόλων. Αλλά ας τα πάρουμε με την σειρά.<br /><br />Για αρχή να ΜΗΝ τα μπερδέψουμε με τα παιχνίδια των υπολογιστών, όπως τα διάφορα MMO. Κάποια βασίζονται ή διαδραματίζονται σε ίδιους κόσμους, είτε είναι εμπνευσμένα το ένα από το άλλο. Τα Παιχνίδια Ρόλων στα οποία αναφέρομαι δεν θέλουν ούτε σύνδεση ίντερνετ, ούτε υπολογιστή. Είναι επιτραπέζια(κατά κύριο λόγο), και παίζονται πρόσωπο με πρόσωπο με τους υπόλοιπους παίκτες, καθώς και τον Αφηγητή.<br /><br />Σε γενικές γραμμές, σε ένα παιχνίδι ρόλων έχουμε μία παρέα παικτών, όπου ένας από αυτούς θα κάνει τον Αφηγητή, ο οποίος θα λέει την ιστορία, θα χειρίζεται τον κόσμο, και θα εξελίσει την πλοκή, αναλόγως πάντα με τις κινήσεις των υπόλοιπων παικτών.<br />Οι υπόλοιποι παίκτες λοιπόν, ο καθένας επιλέγει έναν χαρακτήρα/ρόλο, αναλόγως την εποχή, τον κόσμο και τις επιλογές που έχουν βάση του παιχνιδιού. Μάγοι, πολεμιστές, ερευνητές, εφευρέτες, μηχανικοί, ιχνηλάτες, Ξωτικά, Νάνοι, πραγματικά οι επιλογές είναι πάρα πολλές για ένα μόνο post!<br /><br />Τώρα, εκτός από την καλή παρέα(το σημαντικότερο), χρειάζονται και κάποια μικρά πραγματάκια. Όπως ειδικά ζάρια(όχι τα κλασσικά που ξέρετε όλοι για το τάβλι και το μπαρμπούτι!) με λιγότερες ή επιπλέον πλευρές από τις γνωστές 6.<br />Ένα Φύλλο Χαρακτήρα, όπου εκεί θα γράφονται όλες οι ιδιότητες και ικανότητες του χαρακτήρα που παίζεται, όπως πόσο δυνατός, γρήγορος ή έξυπνος είναι. Τί γνώσεις έχει, τί πράγματα του ανήκουν κλπ. Φυσικά μολύβια, γόμες και καλό είναι να υπάρχει και ένα χαρτί για γενικές σημειώσεις. Και φυσικά ένα μεγάλο τραπέζι για να ακουμπάτε όλα τα παραπάνω, καθώς επίσης νερά, αναψυκτικά, καφέδες, πατατάκια, πόπκορν, φαγητό... Τί, χωρίς καύσιμο δεν πάς πουθενά!<br /><br />Το τελευταίο πράγμα που χρειαζόμαστε τώρα είναι μπόλικη φαντασία και καλή διάθεση. Γιατί να θυμάστε, η πιο εξελιγμένη κάρτα γραφικών είναι η φαντασία μας!<br /><br />Και είμαστε έτοιμοι! Έχοντας όλα τα παραπάνω, η ιστορία μπορεί να ξεκινήσει. Το πού θα σας οδηγήσει η ιστορία βέβαια είναι άλλου παππά ευαγγέλιο. Αυτό εξαρτάται από όλους τους παίκτες στο τραπέζι, Αφηγητή και χαρακτήρες.<br /><br />Κατά την εξέλιξη της ιστορίας εμφανίζονται χαρακτήρες, γεγονότα και καταστάσεις(όλα χειριζόμενα από τον Αφηγητή) όπου οι παίκτες καλούνται να αλλιλεπιδράσουν, να ενεργήσουν πάνω σε αυτές. Αναλόγως τον χαρακτήρα που έχουν ο καθένας μπορεί να ενεργήσει διαφορετικά ή να έχει άλλη γνώμη από τους υπόλοιπους. Αλλά κάθε ενέργεια έχει και κάποιο αντίκτυπο στον υπόλοιπο κόσμο, μικρό ή μεγάλο, καθώς φυσικά και στους ίδιους τους χαρακτήρες των παικτών.<br /><br />Απο εκεί και πέρα, μέσα από ένα post, δεν είμαι σίγουρος το κατα πόσο μπορώ να σας δώσω να καταλάβετε ακριβώς πως είναι και πώς παίζεται. Ελπίζω πάντως να βοήθησα κάποιους αρχάριους ώστε να πάρουν μία, έστω μικρή, ιδέα.<br /><br />Για τυχών λεπτομέρειες και ερωτήσεις, πληροφορίες εντός! :P<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-8831910372821103633?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-23256382282599420652011-06-03T19:20:00.006+03:002011-09-17T23:25:11.904+03:00Και για να ξεκινήσουμε σωστά<br /><br />Κατάρα στα Μέσα Μαζικής Μαλακίας!!!<br /><br />Ωχ, το είπα και ξέσκασα. Λοιπόν, ώρα να σοβαρευτούμε τώρα. Για όσους δεν το γνωρίζουν τον τελευταίο μήνα έχω μείνει χωρίς δικό μου μεταφορικό. Ναι, ναι, πάει η Yota, πάει και η Sara. Πάνε τα κορίτσια μου, βρίσκονται σε ξένα χέρια πια!!! (Κλαψ-λυγμ)<br />Αλλά ας αφήσουμε το προσωπικό μου δράμα και ας μπούμε στο ψητό.<br />Χωρίς λοιπόν μεταφορικό, αναγκάζομαι και χρησιμοποιώ τα ΜΜΜ(Μέσα Μαζικής Μεταφοράς). Για κάθε είδους μετακίνηση. Οκ, καλά και χρυσά, χρήσιμα(θεωρητικά) αλλά όλα έχουν τα όρια τους. Εμένα δοκιμάζονται συνεχώς...<br /><br />1. Μέσα σε λεωφορείο, να συμπαραστεκόμαστε στον αγώνα της Σαρδέλας ενάντια στην ιμπεριαλιστική καταπίεση της Κονσέρβας!!! Όπου ξαφνικά μπαίνει η γιαγιά(η κλασσική ξερόλα) όπου πετάει το Απίστευτο:<br />"Έλα, πηγαίνετε λίγο πιο μέσα να μπούμε κι εμείς!"<br />Ε, δεν κρατήθηκα, της απάντησα.<br />"Συγνώμη κυρία μου, αλλά η σκάλα για την οροφή έχει χαλάσει, αν θέλετε κρεμαστήτε από το παράθυρο."<br />Για λίγα λεπτά υπήρξε ένα μείγμα γέλιων και κάτι ακατάληπτων που γάβγιζε ο δεινόσαυρος.<br /><br />2. Πιστεύω πως όλοι μας κάποια στιγμή περάσαμε λίγες στιγμές στο περιβόητο Τραμ, που με τόσο καμάρι κρατάει σε υψηλά επίπεδα ο Δήμος Αθηναίων, λες και είναι καμία Ferrari, μη χέσω.<br />Για όσους δεν είχαν αυτή τη χαρά λοιπόν, μέσα σε κάθε βαγόνι έχει μία οθονούλα όπου σου δείχνει το δρομολόγιο, σου λέει σε ποια στάση βρίσκεσαι, προς τα που κινήτε το Τραμ κλπ. Όλα μια χαρά, και πολύ ωραίο σύστημα(wait for it...).<br />Αλλά(told you). Όλα αυτά καλά μέχρι την στιγμή που θα κρασάρουν τα Windows. Ναι, ναι, σε Windows τρέχει το υπερσύγχρονο μεταφορικό διαμάντι του Δήμου μας. Και όχι ότι κι ότι Windows. Σε Windows 98 παρακαλώ!!!! Ναι, ναι, Windows 98! Φυσικά όταν είδα και το error message στην οθονούλα ήταν που δεν κρατήθηκα και γελούσα μέσα στο Τραμ σαν κάποιος παρανοϊκός δολοφόνος από b-movie.<br /><br />3. Και τα προγραμματιστικά fail δεν τελειώνουν εδώ φυσικά(τί έτσι θα σας άφηνα;).<br />Προαστιακός Κατεύθυνση πρός Άνω Λιόσια όπου αλλάζεις γραμμή για να πας προς Κιάτο ή Αεροδρόμιο.<br />"Ντιν-ντον. Επόμενη Στάση Άνω Λιόσια. Τερματικός Σταθμός. Παρακαλώ αποβιβαστήτε από τον συρμό."<br />Όπως είναι λογικό, κατεβαίνουνε οι περισσότεροι Και ρωτάω 1-2 περαστικούς:<br />"Συγνώμη, για την γραμμή προς Κιάτο, εδώ θα περιμένω;"<br />"Η γραμμή αλλάζει στα Άνω Λιόσια."<br />Oh crap.<br />"Και εδώ τί είναι;;;"<br />"Άγιοι Ανάργυροι."<br />Πραγματικά, στο μυαλό μου ήρθε η σκηνή από τον ΘΒ-000 όπου ο Βέγγος μαθαίνει πως είναι(πίσω) στην Αθήνα και αρπάζει τον τύπο από γιακά φωνάζοντας"ΤΙ ΕΙΠΕΣ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΕ!?!?!?!?!"<br />Και φυσικά μετά λιποθυμά.<br />Οκ, ψυχραιμία, ο Αντίχρεεεεεε... ο άνθρωπος δεν μου φταίει σε κάτι. Ας ρωτήσουμε κάποιον στα εισιτήρια. Ναι καλά. Ο σταθμός ήταν πιο έρημος κι από γουέστερν πριν τις 12. Μόνο η αχυρόμπαλα έλειπε, ειλικρινά! Και άντε, να γίνει στο Τραμ, στο Μετρό, κάπου αλλού πάει στο διάολο, μετά από 10-15 λεπτά θα περάσει το επόμενο. Αλλά είναι ΠΡΟΑΣΤΙΑΚΟΣ!!! Το επόμενο είναι 1 ώρα μετά! Και άντε, να πώ πως πήγαινα παραλία πάει κι έρχεται. Αλλά πήγαινα σε δουλειά!!! Λεωφορεία; Μπαααα. Να πάρω ταξί δεν παίζει με τίποτα δεν υπάρχει χρήμα. Τώρα; Περιμένουμε... Και φυσικά τηλέφωνο στην δουλειά για να ενημερώσουμε και να ελπίζουμε πως δεν θα φάμε άκυρο.<br /><br />4. Πάμε στην μεγάλη μου αγάπη. Στην κίτρινη φυλή. Στα ζώα της ασφάλτου. Στους...*drum roll* ΤΑΡΙΦΕΣ!!! Αν και γενικότερα δεν είμαι ρατσιστής πρός φύλα, έθνη κλπ, ενάντια στους ταξιτζήδες τρέφω μία μεγάλη αντιπάθεια. Πολύ οι λόγοι, αλλά στην πορεία ανακαλύπτω πως δεν είναι όλοι τους τόσο ζώα. Φυσικά αυτοί που οντως είναι ζώα με δίπλωμα, φροντίζουν ώστε να κρατάνε τον πήχη ψηλά! Τρομάρα τους.<br />Μιλάμε για τον κλασσικό ταρίφα με το κίτρινο πουκάμισο(λευκό το αγόρασε), την χρυσή αλυσίδα μπλεγμένη με το δασύτριχο στήθος του, το τσιγάρο να ανάβει πρίν σβήσει το προηγούμενο, και φυσικά έχει την σωστή άποψη για πολιτικούς και μπάλα. Α! Και στο ραδιόφωνο παίζει ότι πιο σκυλέ κυκλοφορεί στην πιάτσα. Πάει με το πάσο του. Βρίζει όποιον τύχει να τον κόψει στο φανάρι ή να να αλλάξει λωρίδα χωρίς να τον ρωτήσει, ασχέτως αν αυτός τα έκανε πρίν 2 λεπτά. Αυτός ξέρει... Κάνει κύκλους, θεωρώντας πως δεν γνωρίζω την διαδρομή, και όταν το ταξίμετρο γράψει 4,70 κρατάει 5. Έτσι, για τον κόπο του...<br />Ναι, εγώ είμαι κομπλεξικός, δεν είναι αυτοί ηλίθιοι...<br /><br />Δεν ξέρω για εσάς, εγώ πάντως μαζεύω λεφτά για να πάρω μηχανούλα ξανά. Ούτε καν αυτοκίνητο, ΜΗΧΑΝΗ! Και θα παίζει μόνιμα ο Κουρσάρος του Βασίλη, έτσι για τσαμπουκά ρε!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-2325638228259942065?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-75738078043962758742011-05-17T22:52:00.007+03:002011-05-18T19:01:02.559+03:00Χμ, είχα καιρό να γράψω κάτι... Πρέπει να πάρω πάλι φόρα μου φαίνεται. Και τί καλύτερο να ξεκινήσουμε από ένα αγαπημένο δούλεμα προς κάθε δυνατή κατεύθυνση!!!<br /><br />Ύμνος στον Μεγάλο Κάγκουρα λοιπόν.<br /><br />Όλοι μας τους έχουμε γνωρίσει, τουλάχιστον μία φορά στην ζωή μας. Αλλά για να δούμε κάποια κλασσικά παραδείγματα!<br /><br />Κάγκουρας 1: Ο Σφήχτης. Φυσικά έχουμε τον γνωστό σε όλους μας σφίχτη. Ναι, τον τύπο όπου ο λαιμός του έχει φύγει διακοπές, και που μονίμως ουρλιάζει σαν τον Hulk που του τραβάνε τα αχαμνά όταν σηκώνει την μπάρα, ασχέτως βάρους! Μάλιστα την πρώτη φορά που το ζεις αυτό αρχίζεις και ρωτάς τον/την γυμναστή/στρια "Τι έγινε ρε παιδιά, ποιος χτύπησε;" μέχρι που βλέπεις το βλέμμα απελπισίας στο πρόσωπο τους... Η μοναδική κουβέντα που ακούς είναι για πρωτεΐνες και για το πόσο γαμάτος είναι. Οι κινήσεις τους μάλιστα είναι ειδικά μελετημένες ώστε να σφίγγονται όσο περισσότεροι μύες γίνεται!<br /><br />Κάγκουρας 2: Γυαλάκιας. Όχι ο αγαπημένος μας Nerd, ο Καγκουρογυαλάκιας(δική μου έμπνευση) είναι ο τύπος που δεν βγάζει τα γυαλιά ηλίου. Ποτέ.<br />Μέρα, νύχτα, στο σπίτι, στην καφετέρια, στο γυμναστήριο, μέσα στο club, μέσα στην τουαλέτα ενώ σφίγγεται, όταν κάνει μπάνιο, όταν πηδάει(φυσικά!) ίσως ακόμη και όταν κοιμάται, δεν ξέρω και φοβάμαι να υποθέσω... Κάτι σαν φιγούρες για μπρελόκ του Terminator ένα πράγμα. Βιδωμένα τα έχουν; Έπεσε Logo στιγμής και ντρέπονται να το πούνε; Άγνωστες αι βουλαί του Κάγκουρα...<br /><br />Κάγκουρας 3: Ο Παπάκιας. Ναί... Αυτός που οδηγεί το απαρχαιωμένο GLXάκι και νομίζει πως οδηγεί την Hayabusa. Εκτός βέβαια από τις απίστευτες συζητήσεις με την παρέα για τις κόντρες που πήγε και είδε στην παραλιακή(σιγά μην έπαιρνε και μέρος) μεγαλύτερη πλάκα έχει ο τρόπος που οδηγούν! Ξέρετε, αυτή η στάση που θυμίζει εγκεφαλικό ενώ κατουριέσαι ένα πράγμα! Μάλιστα οι λίγοι που μπορεί να έχουν κράνος μαζί τους(σοκ) την έχουν δει "Μπίλυ δε Κίνγκ οφ δε Ρόουντ να πούμε", γιατί φοράνε το κράνος σαν στέμμα, ίσα-ίσα που καλύπτει την φράντζα δεν πέφτει πιο κάτω! Θα πρέπει να έχουν βάλει την ίδια κόλλα με του Γυαλάκια...<br /><br />Κάγκουρας 4: Ο πασαρέλας. Ο τύπος που 5 μέτρα πριν περάσει από την "πασαρέλα"(το πέρασμα που έχει 5-6 καφετέριες στην σειρά) φουσκώνει στήθος, κατεβάζει γυαλί και παίρνει υφάκι μπήχτη μπάς και ψαρώσει καμιά μικρούλα(ξέρετε, αυτό το στιλ που είναι λες και έχουν καεί οι μασχάλες του και σηκώνει τα χέρια για να πάρουν αέρα)... Η αγαπημένη μου ατάκα σε τέτοιες περιπτώσεις ήταν πάντα να φωνάζω:<br />"Ανάσα! Πάρε ΑΝΑΣΑ!!!" Για κάποιο παράξενο λόγο πάντοτε επιτάχυναν το βήμα τους, γιατί άραγε;...<br /><br />Κάγκουρας 5: Ο Κάγκουρας! Ο μέγας! Η επιτομή του Κάγκουρα λέμε! Αναφέρομαι στο παλικάρι που παρκάρει την Porsche έξω από το TOP Club της παραλιακής και βγαίνει έξω(φυσικά με μαύρο γυαλί) φορώντας το μάρκα μπλουζάκι, τη μάρκα βερμούδα(!) και σαγιονάρα με διχάλα(φυσικά μάρκα!)... Πραγματικά δεν ξέρω τι να σχολιάσω πάνω σε αυτό. Ειλικρινά, δεν έχω λόγια!<br /><br />Κάγκουρας 6: Ο Κουφός(αφού μου το θύμισε ο Kak). Αναφέρομαι στον τύπο ο οποίος έχει ξοδέψει 3.000 ευρώ για το αυτοκίνητο και 5.000 για το ηχοσύστημα που έχει μέσα! Και φυσικά για να το αποσβέσει και να πει πως έβγαλε τα λεφτά του φροντίζει να παίζει οτιδήποτε έχει τέρμα μπάσα, στη διαπασών. Είναι η στιγμή που ακούς το μπάσο να βαράει και μετά από 10-15 λεπτά βλέπεις το κουβαδάκι να περνάει... Σαν τις καταιγίδες ένα πράμα! Τώρα που το σκέφτομαι είναι η αναβάθμιση του Παπάκια Κάγκουρα. όταν πούλησε το παπί και πήρε αυτοκίνητο...<br /><br />Κάγκουρας 7: Ο (wannabe)Μπήχτης. Αν και είναι ένας συνδυασμός κάποιων των από πάνω και εύκολα θα τον μπερδέψετε με ΤΟΝ Κάγκουρα, το συμβούλιο αποφάσισε πως του αξίζει μία ξεχωριστή κατηγορία. Ο Μπήχτης(λέμε τώρα) είναι ο τύπος ο οποίος θα κάνει ότι μπορεί για να το παίξει έξυπνος, μάγκας, μπήχτης, λεφτάς, και φυσικά όλα αυτά στην ίδια συζήτηση! Ο τύπος που σκάει με το μαιμού iPhone(που αντί για μηλαράκι έχει λεμονάκι), με το μπρελόκ της Porsche(αλλά ΧΩΡΙΣ την Porsche), και που φυσικά όλες οι πρώην τον κυνηγάνε αλλά αυτός δεν καταδέχεται καμία...<br /><br />Αυτά είναι κάποια κλασσικά παραδείγματα, παρακαλώ αν έχετε να προσθέσετε κάτι περιμένω τις εμπειρίες σας!<br /><br />Υ.Γ.: Θα κάνω μία προσπάθεια για εβδομαδιαία πόστ από εδώ και πέρα. Αν το καταφέρω μπράβο μου. Αν όχι; Και πάλι μπράβο μου, δεν κατάλαβα!!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-7573807804396275874?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-86574320564952929862011-04-14T20:01:00.004+03:002011-10-11T22:15:38.010+03:00Τα τελευταία χρόνια η τεχνολογία, με βασικότερο κομμάτι αυτό των υπολογιστών, ήταν μέρος της δουλειάς μου και της ζωής μου κατ'επέκταση. Δυστυχώς, μέρος της δουλειάς μου ήταν και άτομα τα οποία δεν είχαν την παραμικρή ιδέα περί τεχνολογίας...<br /><br />Και ξεκινάμε με τον κλασσικό "Must Have". Είναι ο τύπος ο οποίος θα πάει και θα αγοράσει ότι καλύτερο και πιο εξελιγμένο υπάρχει σε κινητό/υπολογιστή/δονητή, θα κάνει τον μάγκα σε όλους τους γνωστούς και φίλους, και τελικά το μόνο που θα κάνει με αυτό θα είναι να στέλνει μηνυματάκια/να μπαίνει facebook/να κάνει μασάζ στις πατούσες του... Φυσικά δεν γνωρίζει τί κάνουν όλα τα υπόλοιπα εικονίδια, πέραν από αυτά που του είπε ο πωλητής όταν το αγόραζε... Τώρα θα με ρωτήσετε, γιατί το πήρε τότε; Μα, φυσικά, γιατί πρέπει να το έχει!!! Και γιατί έχει και το χρήμα.<br /><br />Μετά έχουμε τον κλασσικό "Εγώ ξέρω, όχι εσύ". Σε αυτή τη περίπτωση ακούμε συνεχώς ατάκες του στυλ "Εγώ ξέρω.","Έτσι γίνετε!", "Μου το είπε ο ξάδερφος μου που είναι χάκερ!", σε οποιονδήποτε συνδυασμό μεταξύ τους. Παράδειγμα:<br /><br />Πελάτης:"Θα ήθελα να ενεργοποιήσω το iPhone μέσω των iTunes."<br />Εγώ:"Φυσικά, μισό λεπτό να τα κατεβάσουμε(και ξεκινάω να κάνω όλη την διαδικασία)"<br />Πελάτης:"Ξέρω πως να το κάνω, απλά χρειάζομαι το email σας για να τα ξανακατεβάσω."<br />Εγώ: ??o_0?? "Τί εννοείτε πως θέλετε το email μου; Μπορείτε να το κατεβάσετε και με το δικό σας."<br />Πελάτης:"Όχι δεν μπορώ, με κάθε email μπορώ να το κατεβάσω μόνο μία φορά και μόνο για έναν υπολογιστή."<br />Εγώ: (?????) "Είμαι σίγουρος πως δεν ισχύει κάτι τέτοιο--"(καθώς το έχω κάνει άπειρες φορές σε διαφορετικά PC με το ίδιο email)<br />Πελάτης: "Εγώ ξέρω, δεν ξέρεις εσύ.(άργησε αλλά το είπε)Έτσι γίνεται."<br />Εγώ: "Όπως νομίζετε."<br />Με τα πολλά το κατεβάζουμε. Το κάνει εγκατάσταση(καθώς ήξερε) και ενεργοποιεί το iPhone.<br />Πελάτης:"Τώρα όμως θα πρέπει να σβήσετε τα αρχεία από τον σκληρό για να μην μου τα κλέψουν."<br />Εγώ:"Μην ανησυχείτε, το κάνει αυτόματα ο υπολογιστής όταν κάνει restart.(Ζήτω το <a href="http://en.wikipedia.org/wiki/Deep_Freeze_%28software%29">Deppfreeze</a>!!!!)"<br />Πελάτης:"Όχι!Θα μείνουν όλα μέσα στον υπολογιστή και θα μπορεί να τα πάρει ο οποιοσδήποτε και να μου χακάρει το κινητό!"(strike 2!)<br />Εγώ:"Πιστέψτε με, ακριβώς για τους ίδιους λόγους, το σύστημα επαναφέρετε στην αρχική του κατάσταση κάθε φορά που κάνει restart."<br />Πελάτης: "Δεν καταλαβαίνεις τι σου λέω(προφανώς μιλούσε κάποια χαμένη διάλεκτο από την αυτοκρατορία των Μάγιας...), όλα τα αρχεία μένουν μέσα στον υπολογιστή και θα μπορεί να τα δει ο καθένας, θα πρέπει να κάνεις πλήρη απεγκατάσταση από το BIOS!"<br />Αν και είμαι ακόμη νέος για εγκεφαλικό, ένιωσα την φλέβα να πάει να σκάσει...<br />Εγώ(Με όση ψυχραιμία είχα διαθέσιμη):"Κύριε μου, 1ον:δεν μπορώ να επέμβω στους υπολογιστές με τέτοιο τρόπο(μιλάμε για internet cafe υπενθυμίζω)αλλά και πάλι δεν χρειάζεται!"<br />Πελάτης:"Καλά, θα σου δείξω εγώ πως γίνετε να το ξέρεις και για τους υπόλοιπους πελάτες!"<br />Φυσικά μετά από αρκετά λεπτά, και αφού έχει ψάξει τα πάντα(ναι, καλά)αρχίζει και αναρωτιέται που είναι ο C: και οι ρυθμίσεις. Τα οποία φυσικά είναι κλειδωμένα, ακριβώς για να μην πειράζει ο καθένας ότι του καπνίσει!<br />Πελάτης: "Μα καλά! Που είναι τα program files;;;;"<br />Εγώ:"Μισό λεπτό." Το ξεκλειδώνω, του δείχνω τα αρχεία των iTunes, σβήνω ολόκληρο τον φάκελο και του λέω με φυσικότητα: "Αυτό ήταν, τώρα δεν υπάρχει τίποτα."<br />Πελάτης:"Όχι, όταν ανοίξει ξανά ο υπολογιστής θα είναι μέσα, κάτσε να στο δείξω!"<br />Κάνω restart τον υπολογιστή και φυσικά, δεν βρίσκει τίποτα και κανένα αρχείο μέσα που να έχει την παραμικρή σχέση με iTunes."<br />Εγώ:"Είδατε, δεν χρειαζόταν να ανησυχείτε για κάτι."<br />Πελάτης:"Μα επιτρέπετε να σου δείχνω εγώ πως θα κάνεις σωστά την δουλειά σου;;;;"<br />Must...contain...rage....<br /><br />Ας ηρεμήσουμε και ας πάμε παρακάτω. Περίπτωσάρα Νο3: "Θεωρίες Συνωμοσίας".<br />Όλοι εσένα παρακολουθούν, βλέπουν τα δικά σου email, ξέρουν τι γράφεις στο Facebook και ποια γκόμενα σου μιλάει στο chat! Φυσικά!<br />Αν κατεβάσεις ένα παράνομο τραγούδι; Μέσα στην εβδομάδα θα σκάσει η ασφάλεια, η ΣΔΟΕ και η εθνοφυλακή και θα σε ψάχνουν λες και είσαι εξωγήινος που το έσκασε από την Area 51! Εννοείτε!<br />Η μεγαλύτερη πλάκα είναι όταν αυτά τα ακούς από άτομα που θεωρούνται(θεωρητικά) σπουδασμένοι και πανεπιστημιακοί.. Ή ακόμη καλύτερα, από στρατιωτικούς και αστυνομικούς! Και μετά είναι να απορεί κανείς...<br /><br />Περιπτωσάρα Νο4(φυσικά και είναι τα μεγαλύτερα νούμερα....): "Ανεπίδεκτος μαθήσεως"<br />Μιλάμε για το άτομο το οποίο όσες φορές κι αν του δείξεις κάτι(έτσι κάνετε login στο Facebook) κάθε, μα ΚΑΘΕ φορά θα σε φωνάζει για να το κάνεις εσύ. Το καλύτερο της υπόθεσης είναι όταν παραπονιούνται για "τεχνικά θέματα", όπως ο "αργός υπολογιστής" και "η σύνδεση που σέρνεται"! Ρε φιλαράκι, όταν έχεις ανοίξει ταυτόχρονα, 5 φορές τον Internet Explorer(όπαγε οπίσω μου) και έχεις 10+chat ανοιχτά, φωτογραφίες, status KAI θέλεις να δείς και τσόντα στο YouJizz, έ κάπου θα κολλήσει το μηχάνημα ρε φιλαράκι! Το ότι ο δίπλα σου παίζει WoW στο FULL δεν σε κάνει να αναρωτιέσαι;;;;<br /><br />Μία ακόμη περίπτωση(νομίζω είμαστε στο 5, σωστά;) είναι με τους καθημερινούς άσχετους. Όπως παράδειγμα ο τύπος που έχει στο κινητό το Hands Free(Ελέυθερα Χέρια κατά το ελληνικότερον) ο οποίος όμως, αντί να αφήσει το κινητό στην τσάντα/τσέπη/ταμπλό αυτοκινήτου, το κρατάει στο ένα χέρι, με το άλλο έχει πιάσει το μικρόφωνο και ουρλιάζει σε αυτό. Φιλαράκι, εδώ που κάθεσε πιάνει σήμα μόνο η μαλακία που σε δέρνει, τράβα παρακάτω!<br /><br />Ζούμε στο έτος 2011, και πλησιάζουμε στο 2012! Ε, πρίν καταστραφεί ο κόσμος φροντίστε να μάθετε κάτι χρήσιμο! Τώρα που το σκέφτομαι, μάλλον γι'αυτό θα καταστραφεί ο κόσμος σε ένα χρόνο(και κάτι ψιλά) από τώρα! Κάποιος ηλίθιος θα μπερδέψει τους κωδικούς των πυρηνικών πυραύλων της Αμέρικα(ΟΥΣΤ!) με τον νέο διαγωνισμό της Πάττυ! Ασταδιάλα! Ζώα! Ε ζώα!<br /><br /> Ή όπως λέει και ο Mikeius ΣΤΑ ΤΡΕΝΑ!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-8657432056495292986?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-69078530431021538762011-02-21T20:55:00.004+02:002011-11-25T19:51:45.818+02:00"Μα καλά, δεν το είδες στην τηλεόραση;"<br />"Στο Ταδε κανάλι έχει αυτή την ταινία."<br />"Το δείχνει στην τηλεόραση απόψε."<br /><br />Όλες οι παραπάνω κουβέντες που απευθύνονται προς εμένα έχουν την απάντηση που έβαλα ως τίτλο.<br />Και φυσικά ακολουθούν άλλες ερωτήσεις μετά:"Χάλασε;", "Τί έπαθε;", "Μα, γιατί;"<br />Τίποτα από τα παραπάνω. Πολύ απλά δεν βρίσκω πως υπάρχει κάτι σημαντικό να δώ.<br /><span style="font-weight:bold;">Σειρές</span>; Οι περισσότερες σειρές πλέον είναι βραζιλιάνικες/αργεντίνικες/μεξικάνικες μεταγλωτισμένες σαπουνόπερες(μακρία από εμάς), και οι λίγες καλές σειρές που μπορεί να υπάρχουν, καταλήγουν κουραστικές από το πρόγραμμα των καναλιών. Είτε θα τις δείχνουν άκυρες ώρες(πολύ νωρίς ή πολύ αργά), είτε θα δείχνουν διαφημίσεις κάθε 10-15 λεπτά ή θα αλλάζουν κάθε τόσο κανάλια/ώρες/σεζόν με αποτέλεσμα έτσι και χάσεις ένα επεισόδιο να χάνεις και τον μπούσουλα...<br />Το τελευταίο το είχαμε ζήσει τόσο με τα X-files όταν είχαν έρθει στην Ελλάδα, με το Lost, και με πολλές ακόμη σειρές ανά τα χρόνια.<br /><span style="font-weight:bold;">Ταινίες</span>; Λίγο πολύ τα ίδια με τις σειρές σε θέμα προγράμματος. Άπειρες διακοπές για διαφημίσεις, με το κλασσικότερο διάλλειμα 5 λεπτά πρίν τελειώσει η ταινία να δείχνουν 15 ΛΕΠΤΑ διαφημίσεις!!!! Όχι, να μου λείπει, προτιμώ να την νοικιάσω και να την δώ όποτε θέλω, με την παρέα μου, και φυσικά, χωρίς διακοπές!<br />Όσοι δεν θυμάστε την ΕΠΙΚΗ ατάκα από την διαφήμιση με τον NESCAFE, την Δευτέρα με τον κηδεμόνα σας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-6907853043102153876?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-69709706603567465562010-12-27T15:51:00.005+02:002011-01-05T14:46:23.889+02:00Αυτές τις εορταστικές ημέρες αναπολώ τα χρόνια που οργανώναμε ομάδα 3-4 ατόμων, με τρίγωνα, φυσαρμόνικα, αρμόνιο(από εκείνα τα μικρότερα που τα στήριζες στον λαιμό και έπαιζες) μαθαίναμε τους στίχους, όχι διόρθωση, ΌΛΟΥΣ του στίχους και βγαίναμε έξω να πούμε τα Κάλαντα. Όπα, άλλη μία διόρθωση, τα ΣΩΣΤΆ κάλαντα!!! Αααχχ, ωραίες εποχές... (ξυπνάει και βλέπει το ημερολόγιο που γράφει 2010 και όχι 1994)<br /><br />Πλέον έχουν αλλάξει τα πράγματα, βέβαια. Πριν αρχίσω να ξεκαθαρίσω κάτι. Το "πνεύμα των εορτών" δεν είναι και πολύ ζωντανό σε εμένα. Θα έλεγα πως το κρατάω διασωληνωμένος και με αναπνευστήρα καλύτερα. Αλλά παρ' όλα αυτά δεν έχω φτάσει σε τραγικό σημείο, μου αρέσουν οι γιορτές όταν γίνονται σωστά και με κάποιο σεβασμό σε κάποια έθιμα. Αλλά για να δούμε λίγο τα "νέα" έθιμα...<br /><br />Πέρασαν πολλοί και διάφοροι για να πούνε τα κάλαντα, αρχίζοντας από τις 22/12. Ναι, 3 μέρες πριν τα Χριστούγεννα..<br /><br />Ξεκινάμε με τους κλασσικούς πλανόδιους οι οποίοι μπαίνουν σε έναν χώρο/μαγαζί, αρχίσουν και βαράνε τα τα τύμπανα, ντέφια, τρομπέτες(ναι, με τον ήχο που έβγαζε μάλλον την βαρούσε, δεν την φυσούσε...), ΌΣΟ πιο δυνατά μπορούν, σε έναν ρυθμό ο οποίος θύμιζε τα Κάλαντα τόσο όσο θυμίζει το The Wall των Pink Floyd το τελευταίο σουξέ της Βίσση(δεν ξέρω ποιο είναι και ευχαριστώ τους θεούς για αυτό). Φυσικά υπάρχει και ο "αρχηγός" της "μπάντας που παίζει τα πάντα"* ο οποίος γυρνάει με ένα καπέλο/χαλασμένο ντέφι/χαρτόνι, λέει ένα χρόνια πολλά σε όλους και περιμένει τον οβολό μας...<br />*μπάντα που παίζει τα πάντα=εκτός από αναφορά στο Comfouzio(εκπομπή της ΕΤ-3 με Κανάκη, Παραρά, Καλυβάτση) είναι οι κλασικοί πλανόδιοι οι οποίοι όπου κι αν τους πετύχεις, σε οποιαδήποτε εποχή του χρόνου, θα παίζουν το ίδιο δυνατά, με τον ίδιο ρυθμό...<br /><br />Και συνεχίζουμε, στις 23 και 24 του μηνός. Πιτσιρίκια γυρνάνε από μαγαζί σε πολυκατοικία σε μαγαζί, ρωτάνε "να τα πούμε;" και αν ακούσουν καταφατική απάντηση ξεκινάνε. Παλεύσιμο, δεν λέω. Αν πάλι τα έχεις ακούσει 35 φορές, κάπου λες κι εσύ "Μας τα είπαν". Εκεί είναι που είτε θα σου βγάλουν γλώσσα και θα αρχίσουν να τρέχουν ή θα κλείσουν την πόρτα και θα αρχίσουν να βρίζουν.<br />Άντε και λες να τα πούνε, ετοιμάζεις μερικά ψιλά και περιμένεις να ακούσεις τα κάλαντα των Χριστουγέννων<br />"Τρίγωνα κάλαντα, μες στη γειτονιά, ήρθαν τα Χριστούγεννα κι η πρωτοχρονιά ΧΕΙ!!! Τρίγωνα κάλαντα, σκόρπισαν παντού, κάθε σπίτι μια φωλιά του μικρού Χριστού ΧΕΙ!!!"<br />Ο_ο<br />Κοιτάς τα παιδιά, κοιτάς τριγύρω σου, δεν ξέρεις πως να αντιδράσεις ακριβώς αλλά σίγουρα πρέπει να κάνεις, να πεις κάτι, ΟΤΙΔΉΠΟΤΕ!!! Τελικά κάνεις την καρδιά σου πέτρα, τους δίνεις τα λίγα ψιλά που κρατάς, τους λες χρόνια πολλά και απλά τους υπενθυμίζεις πως "παιδιά, αυτά δεν είναι τα κανονικά Κάλαντα"...<br />"Και στο είπα ρε μαλάκα, τα άλλα έπρεπε να λέμε. Δεν πειράζει, τα βγάλαμε αυτά που θέλαμε."<br /><br />Πολλά παρόμοια σκηνικά, τα περισσότερα τα απέφυγα με ένα χαμόγελο και ένα ευγενικό "Μας τα είπαν", με τις ανάλογες αντιδράσεις όπως έγραψα παραπάνω.<br />Βέβαια, επειδή εμείς είμαστε πίσω, δεν ξέραμε πως το να ρωτάς πλέον είναι κακή συνήθεια, κατάλοιπο από τους αρχαίους χρόνους, όταν ο Άνθρωπος, πρωτόγονος ακόμη τότε, έφτιαχνε όπλα από ξύλο και πέτρα και κυνηγούσε μαμούθ...<br />Υπήρξαν λοιπόν και οι εξής Καλαντοπαίχτες(Χα! Βρήκα όνομα!), μία ομάδα από 3 πιτσιρίκια, όχι μεγαλύτερα από 11-12 χρονών τα οποία ανοίγουν την πόρτα, μπαίνουν μέσα, και πριν προλάβει να κλείσει η πόρτα και να αντιδράσω(i curse thee d20!!!!) ξεκινάνε και τραγουδούν, χωρίς ούτε καν τρίγωνα ή κάποιο άλλο μουσικό όργανο, το Τρίγωνα-Κάλαντα... Μάλιστα έκαναν και τακτική ανάπτυξη ομάδας, καλύπτοντας έτσι όλο το μαγαζί με τις μικρές, γλυκές, φάλτσες τους αγριοφωνάρες Αφού λοιπόν τελείωσε η συναυλία των Motorhead(η οποία κράτησε ένα ΟΛΌΚΛΗΡΟ στοίχο, ούτε καν στον 2ο δεν φτάσαμε...) άρχισαν να πηγαίνουν σε κάθε πελάτη, να απλώνουν το ένα χέρι, να τον σκουντάν με το άλλο λέγοντας "χρόνια πολλά" και να σε κοιτάνε με ένα βλέμμα του στιλ "ξέρω που μένεις γι' αυτό πρόσεξε τι θα δώσεις...".<br />Η δική μου απάντηση ήταν η εξής:<br />"Πρώτον, αυτά δεν είναι τα κανονικά κάλαντα. Δεύτερον, δεν ρωτήσατε αν θέλετε να μας τα πείτε"<br />"Και τρίτον;"<br />"Δεν είπα ποτέ πως υπάρχει τρίτον, καλημέρα." και τους δείχνω την πόρτα.<br /><br />Φυσικά πλέον είχα φτάσει στα όριο μου και δεν τα ξανά είπε κανένας άλλος. Κάτι μου λέει πως αν αντιγράψω το παρών post και απλά αλλάξω το "Χριστούγεννα" με "Πρωτοχρονιά" θα είναι ακριβώς το ίδιο. Περαστικά μας...<br /><br /><br />Υ.Γ.: ΄Άλλη μία ωραία ανάμνηση που θυμήθηκα γράφοντας το παραπάνω post ήταν όταν ήμουν σπίτι μου τέτοιες μέρες και υποδεχόμουν τα πιτσιρίκια με τους εξής τρόπους:<br />Μέθοδος 1: "Να τα πούμε;" "Είμαι βουδιστής." ΓΚΝΤΟΥΠ<br />Μέθοδος 2: "Να τα πού--"(κάπου εκεί προσέχουν το σπαθί του 1+ μέτρου που έχω στηρίξει στον ώμο μου..." "Τι θέλατε παιδιά;" "Τίποτα, τίποτα..." ΓΚΝΤΟΥΠ<br />Σε δημόσιους χώρους δυστυχώς δεν πιάνουν, υπάρχουν πολλοί μάρτυρες...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-6970970660356746556?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-82982761175973943412010-08-16T21:44:00.006+03:002010-08-17T00:21:52.424+03:00...Τα βλέπει η μέρα και γελά, λέει ο λαός. Σίγουρα υπάρχει λόγος. Μάλλον λόγοι, πληθυντικός... Αλλά ας περάσουμε στην ιστορία μας σιγά σιγά.<br /><br />Πρίν από λίγες μέρες, τα έφερε έτσι η ζωή όπου βρέθηκα με μία παλιοσειρά από τις ηρωικές εποχές ώς εκπαιδευόμενοι σμηνίτες. Ναι, Αεροπορία υπηρέτησα.<br />Αυτό το γεγονός είχε σαν αποτέλεσμα να θυμηθώ πολλά και διάφορα σκηνικά από εκείνους τους ιστορικούς 18 μήνες. Ένα από αυτά, συνέβη ενώ ήμουν ακόμη ψαράκι στην εκπαίδευση, μάλιστα στην πρώτη μου άδεια, έτσι έχει μείνει καλά χαραγμένο στην μνήμη μου.<br /><br /><br />Τελευταίες μέρες αγγαρίας πρίν την μαγική πρώτη άδεια... Συγκεκριμένα ήμουν στις καθαριότητες στο Διοικητήριο και φυσικά κάναμε χαβαλέ στο γραφείο του Διοικητή. Ευτυχώς δεν είχαμε κανένα απρόοπτο... Φυσικά το μόνο που λέγαμε ήταν για τις άδειας! Είμαστε, λοιπόν, σχεδόν 1 μήνα στην βασική εκπαίδευση, μέχρι που έρχεται η ρημαδιασμένη μέρα, για την ρημαδιασμένη ορκομωσία και την ρημαδιασμένη πρώτη μας άδεια. Να πάμε λίγο σπίτια μας ρε αδερφέ!<br /><br />Κάθε βράδυ της άδειας το περνάγαμε πίνοντας και χορεύοντας. Με την τότε παρέα είχαμε βρεί ένα μαγαζί στον Ν.Κόσμο, στο οποίο μάλιστα μας είχαν μάθει και κάθε βράδυ γινόταν χαμός!<br />Φυσικά σαν νέο παιδί, και μάλιστα φανταράκι, το μάτι μου έπαιζε συνεχώς, ειδικά όταν υπήρχαν γυναικοπαρέες κοντά, όπως εκείνο το βράδυ.<br />Τελευταία βραδιά στην Αθήνα. Όλη η παρέα μαζεμένη. Τα ποτά να ρέουν άφθονα. Και οι χοροί καλά κρατούν. Και όλο να πέφτουν ατάκες με την διπλανή γυναικοπαρέα. Χοροί. Σφηνάκια κερασμένα. Μέχρι που κάποια στιγμή με την μία κοπέλα έχουμε πιάσει κουβέντα για καλά. Άννα το όνομα της.<br />Πιάνουμε μία γενική κουβέντα περί ανέμων και υδάτων. Αρκετοί φαντάροι πολλές φορές δεν λένε πως είναι φαντάροι, θεωρώντας πως οι κοπέλες ξενερώνουν. Ποτέ δεν το πίστεψα, ποτέ δεν το έκρυψα.<br />Άννα: Γιορτάζετε κάτι; Βλέπω πολλά κεράσματα.<br />Εγώ: Ναι, είμαι με άδεια ορκομωσίας και την Δευτέρα μπαίνω μέσα.<br />Άννα: Α, ναι; Πού θα πάς;<br />Εγώ: Τρίπολη.<br />Άννα: Αεροπορία;<br />Μου φάνηκε περίεργο που ανέφερε απευθείας Αεροπορία, και καθόλου Πεζικό, καθώς υπάρχουν μονάδες εκπείδευσης και από τα 2 Σώματα στην Τρίπολη. Ώς περίεργος από κούνια αποφάσισα να ρωτήσω.<br />Εγώ: Ναί.(παύση) Πώς και σκέφτηκες απευθείας την Αεροπορία;<br />Άννα: Δεν ξέρω, έτσι.<br />Δεν το έχαψα. Άρχισα να αναλύω πιθανότητες.<br />Εγώ: Έχεις κάποιον γνωστό μέσα;<br />Άννα: Ε, περίπου...<br />Εγώ: Σμηνίτης; Μπορεί και να τον ξέρω.(σιγά μην τον ήξερα, κουβέντα ήθελα να κάνω)<br />Άννα: Ε, όχι, άσ'το μωρέ.(έπρεπε να την ακούσω...)<br />Εγώ: Έλα μωρέ, λέγε τώρα. Τί, είναι βαθμοφόρος, κανάς Σμηνίας;<br />Άννα: Ε, περίπου...<br />Έγω: Βρέ έλα, τί ντρέπεσαι, πές μου. Σου λέω, ξέρω πολύ κόσμο μέσα, μπορεί να γνωριζόμαστε(παραμύθι!!!)<br />Άννα: Άσ'το μωρέ τώρα...<br />Έγώ: Έλα τί είναι; Σμηνίας;<br />Η Άννα γνέφει αρνητικά.<br />Εγώ: Τί, ποιό μεγάλος;<br />Άννα: Αρκετά.<br />Εγώ: Πόσο ποιό μεγάλος;<br />Άννα: Πολύ.<br />Έγω: Τί πολύ, λέγε!<br />Άννα: Πολύ... 'Ασ'το καλύτερα...<br />Έγω: Έλα μωρέ, ποιό μεγάλος και ποιό μεγάλος, σιγά μην είναι και ο Διοικητής!...<br />Η Άννα με κοιτάει. ΔΕΝ γνέφει αρνητικά.<br />Και εκείνη τη στιγμή θυμάμαι.<br />Πρίν μία εβδομάδα.<br />Στο γραφείο του Διοικητή.<br />Την φωτογραφία με την γυναίκα και τα 2 παιδιά... Ήταν αυτή...<br /><br />Μένω σαν βλάκας να κρατάω την μπύρα μου. Μετά από 1 λεπτό(το οποίο φάνηκε σαν ώρα) ξεκολλάω και γυρνάω στο τραπέζι μας σαν αν είδα φάντασμα. Όταν με ρώτησαν τί έπαθα και είμαι έτσι η απάντηση μου ήταν απλή.<br />"Μόλις τα έριξα στην κόρη του Διοικητή μου..."<br />Αυτό όπως καταλάβατε ήταν το δούλεμα που άκουγα για τουλάχιστον 1 μήνα...<br /><br />Μετά από λίγο βρήκα το κουράγιο και πήγα και της ξαναμίλησα, αλλά το φλέρτ είχε πάει περίπατο όταν η Άννα απέκτησε επίθετο...<br /><br />Από φαντάρους, ενώ υπηρετούσα, το είχα πεί μόνο σε ένα άτομο και το οποίο εμπιστευόμουν, από τον φόβο και μόνο μην τυχών μαθευτεί παρα έξω, και φυσικά, μην φτάσει στα αυτιά του Διοικητή...<br /><br />Έτσι την επόμενη φορά που θα πείτε "Μα πόσο μικρός είναι ο κόσμος" να θυμάστε πως δεν είστε οι μόνοι που το πιστεύετε...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-8298276117597394341?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-44801818987994222172010-07-13T10:40:00.004+03:002010-07-13T13:53:41.047+03:00Ναι. Ήρθε η ώρα. Η ώρα που όλοι περιμένατε.<br />Σε όσους είναι καινούργιοι(καλημέρα Γιώργο) θα πρότεινα να πάνε λίγο πιο κάτω και να διαβάσουν το 1ο και το 2ο μέρος. Τα διαβάσατε κιόλλας; Άντε πάμε να τελειώνουμε.<br /><br />Μέχρι τώρα έχετε πάρει μία ιδέα από τις "χαλαρωτικές" διακοπές μας. Το 3ο μέρος θα είναι γεμάτο αγωνία, δράση, μυστήριο, έναν(παραλίγο)φόνο και φυσικά, υπέροχη, γλυκιά εκδίκηση...<br /><br />Την επόμενη μέρα είπαμε να τιμήσουμε την πισίνα της Λευκίμης. Άλλωστε μόνοι μας είμασταν, δεν είχαμε κάποιον άλλον να ενοχλούμε, όπως καταλάβατε του δώσαμε να καταλάβει. Πραγματικά, ήταν από τις πιό χαλαρές μέρες της παρέας, κυρίως γιατί την οδήγηση την κάναμε εγώ και οι Κερκυραίοι...<br />Ομαδικές βόμβες στην πισίνα, βουτιές, κινητά να πετάνε,ένα χάος. Τρελά γέλια. Καθώς ερχόταν και η μέρα να φύγουμε σιγά σιγά, μιλάμε με την υπόλοιπη παρέα και κανονίζουμε την τελευταία μέρα να κοιμηθούμε όλοι στη Λευκίμη και να φύγουμε από το διπλανό λιμάνι.<br /><br />Την τελευταία μας βραδιά στην Κέρκυρα κανονίζουμε μία μεγάλη έξοδο όλη η παρέα μαζί σε ένα oriental μαγαζί. Η παρέα της Λευκίμης ήρθε με οδηγό τον Παπαγάλο(δεν νομίζω να έφταναν αλλιώς) και καλά νέα! Ο Άσος φορούσε δικά του ρούχα! Καταφέρνουμε και βρίσκουμε να καθίσουμε(μιλάμε για κοντά 15 άτομα παρέα). Καθόμαστε πιάνουμε κουβέντα και φυσικά, ξεκινάμε και περιγράφουμε στους υπόλοιπους, τις τραγελαφικές καταστάσεις που ζήσαμε. Μιλάμε για την οδήγηση, για τις παραλίες, για το μπάνιο... Ναι, εκείνο το μπάνιο...<br />Ξυλουργός:"Καλά ρε, εδώ πήρε το σφουγγάρι της Καίτης(η κοπέλα που μας φιλοξενούσε)!"<br />Εγώ:"Ε, οχι! Καλά, και η Καίτη δεν πήρε χαμπάρι τίποτα;Ποιό ήταν το σφουγγάρι της;"<br />Ξυλουργός:"Δεν ξέρω, μάλλον δεν το πρόσεξε. Ένα πράσινο." Θυμάμαι το μπάνιο και τί είχε μέσα.<br />Εγώ:"Κάτσε ρε, το μόνο πράσινο σφουγγάρι εκεί μέσα ήταν το δικό μου."Και εκείνη την στιγμή καταλαβαίνω τί είπα... Ευτηχώς ήρθαν ποτά, ήρθαν ναργιλέδες, ήρθαν και οι χορεύτριες και το γλέντι ξεκίνησε, κι έτσι είπαμε να δώσουμε τόπο στην οργή(η μία κοπέλα ήδη κρατούσε τον Ξυλουργό να μην του ορμίσει...)<br />Αφού ολοκληρώνετε η βραδιά μαζευόμαστε σιγά σιγά, την επόμενη μέρα έπρεπε να πάμε Λευκίμη.<br /><br />Την επόμενη μέρα ετοιμάζουμε τα πράγματα, φορτώνουμε το αυτοκίνητο, ο Παπαγάλος έχει επιστρέψει και το σκούτερ και πάμε κάτω.<br />Φτάνουμε Λευκίμη(45 λεπτά, χωρίς να τρέχουμε), αράζουμε, ρίχνουμε καμιά βουτιά στην πισίνα, χαλαρώνουμε, πάμε καμιά βόλτα, ωραία, χαλαρά πράγματα.<br />Τελευταία μέρα λοιπόν. Αύριο φεύγουμε. Μαθαίνουμε δρομολόγια πλοίων και κανονίζουμε να φύγουμε με των 14:00, έτσι ώστε να σηκωθούμε με την ησυχία μας, να μαζέψουμε τα πράγματα, μην είμαστε με την ψυχή στο στόμα.<br />Σηκωνόμαστε πρώτοι το ζευγάρι των παπαγάλων και εγώ. Ανοίγω το ψυγείο και βλέπω το κασέρι και τις(ηρωικές όπως προανέφερα)φέτες σικάλεως.<br />Εγώ:"Καλά ρε, αφού δεν είχατε τίποτα γιατί δεν κανονίσαμε να αγοράσουμε χθές;"<br />Παπαγάλος:"Λάθος πόρτα."<br />Εγώ:"???ο_Ο???"<br />Παπαγάλος:"Άνοιξε το δίπλα πορτάκι, στα δεξιά."<br />Ανοίγω και βλέπω όλα τα τρόφιμα στο δίπλα κομμάτι του ψυγείου, του οποίου η πόρτα μοιάζει σαν ντουλάπι!!! Μου εξηγεί τί τραβήξανε και μόλις ανακάλυψαν το δίπλα πορτάκι σώθηκαν! Κάπως έτσι πρέπει να ένοιωθαν επί κατοχής...<br />Ετοιμάζουμε ένα βασιλικό πρωινό, με όλα τα πράγματα(μην πάνε χαμένα, κρίμα είναι), ξυπνάνε και όλοι οι υπόλοιποι εκτός φυσικά του Άσου. Εμείς είμασταν έτοιμοι, είχαμε μαζέψει κρεβάτια, είχαμε κατεβάσει τα πράγματα στο αυτοκίνητο και καθήσαμε να φάμε. Κάπου εκεί ξυπνάει κι αυτός... Αφού πέρνει ένα απορημένο βλέμμα(που βρέθηκαν όλα αυτά τα πράγματα;;;)κάθεται να φάει.<br />Πάει να πάρει μαρμελάδα, την πέρνω εγώ. Απλώνει χέρι στο ψωμί, το τραβάει ο Ξυλουργός. Προσπαθεί να φτάσει κασέρια και αλλαντικά, τα τραβάει με τρόπο ο κ.Πουλόβερ πρός το μέρος του.<br />Άσος:"Ρε παιδιά, δεν έμεινε τίποτα για εμένα;;"<br />Παπαγάλος:"Νομίζω πως έχει κάτι ακόμη στο ψυγείο."<br />Ναι, οι φέτες σικάλεως. Η εκδίκηση μας είχε ξεκινήσει...<br /><br />Αφού λοιπόν, τρώμε, καθαρίζουμε ότι έχει μείνει και είμαστε όλοι έτοιμοι. Όλοι είπα; Λάθος μου, ο Άσος ακόμη το σκεφτόταν. Αφού τρώει ένα κράξιμο από τους υπόλοιπους ανοίγει το πορτ-παγκάζ του αυτοκινήτου και κατεβάζει τα πράγματα. Τα βάζει μέσα και κλείνει την πόρτα.(Έλα, πες την αλήθεια, ξέρεις τί ακολουθεί.)<br />Κάνουμε έναν τελευταίο έλεγχο μην ξεχάσαμε κάτι, χαιρετάμε τον κόσμο και ετοιμαζόμαστε. Μπαίνουμε στο δικό μου αυτοκίνητο και πάμε πρός τον δρόμο. Βλέπω πως οι υπόλοιποι δεν ακολουθούν. Περιμένω. Περιμένω. Τελικά πέρνω ένα τηλέφωνο.<br />Εγώ:"Τί έγινε ρε παιδιά, όλα καλά;"<br />Παπαγάλος:"Ο Άσος δεν βρίσκει τα κλειδιά."<br />Γυρνάμε πίσω. Βγαίνουμε όλοι, και πιάνουμε να ψάχνουμε για τα κλειδιά.<br />Στα ρούχα, καμία έξτρα τσέπη; Όχι.<br />Στο κρεβάτι; Όχι.<br />Στο τραπέζι; Όχι.<br />Στο δικό μου αυτοκίνητο; Όχι.<br />Στην πισίνα; Όχι.<br />Στο έδαφος γύρω από το αυτοκίνητο; Όχι.<br />Μέχρι που κάποια στιγμή τα βλέπω. Στο αυτοκίνητο. Όχι πάνω, όχι δίπλα, μέσα στο αυτοκίνητο. Ναι, αυτό που είναι κλειδωμένο...<br />Εγώ:"Άσο, αυτά είναι τα κλειδιά;"<br />Άσος:Ώχ, πως βρέθηκαν εκεί;"(Ξέρετε, συννεφάκι, γροθιές, συμβολάκια, Αστερίξ, μην τα ξαναλέμε)<br />Προσπαθώ να κάνω το καλό και να βάλω τις γνώσεις μου σε εφαρμογή και να ανοίξω το αυτοκίνητο με ποιό...πλάγιο τρόπο. Όχι δεν ήμουν διαρρήκτης, φανοποιός ήμουν.<br />Βέβαια, το συγκεκριμένο μοντέλο έχει προστασία από τέτοιου είδους διαρρήξεις, έτσι καταλήγουμε στην όχι τόσο πλάγια οδό. Τζαμάκι.<br />Βλέπουμε τον Παπαγάλο, πέρνει ένα κομμάτι τσιμεντόλιθο που υπήρχε εκεί κοντά και βαράει το τζαμάκι. Για κάποιο λόγο(αστοχία, γερό τζάμι, η μοίρα που γελάει μαζί μας)δεν σπάει. Κοκκινίζει το μάτι του, λέει κάτι του στύλ"α, δεν θέλω τέτοια" και βάζει λίγη παραπάνω δύναμη. Κομμάτια το τζαμάκι. Εκδικήση 2:Η επιστροφή.<br />Πέρνει τα κλειδιά, του τα δίνει(ο Άσος αν έχει μείνει κάπως έτσι -->ο_Ο<-- και να ψελίζει κάτι)και τελικά ξεκινάμε.<br />Α, ναι, των 14:00 το είχαμε χάσει ήδη. Ευτηχώς το λιμάνι ήταν γύρω στα 10 λεπτά από εκεί που μέναμε(δηλαδή κάναμε κανα 20λεπτο).<br />Φτάνουμε λιμάνι, αφήνουμε τον πολύ κόσμο να κλείσει εισητήρια και πάμε Άσος, Παπαγάλος και εγώ στην σειρά των αυτοκινήτων για το πλοίο. Ο Άσος, φυσικά, αγνοεί την σειρά των 20+ αυτοκινήτων και πάει να μπεί μέσα. Αφού ακούει 20+ εξοργισμένα ατομα και έναν καπετάνιο να του φωνάζουν καταλαβαίνει πως κάτι δεν πάει καλά και κάνει πίσω. Αφού του εξηγούμε τί γίνετε και πως πρέπει να περιμένουμε αφήνουμε το αυτοκίνητο και πάμε να βρούμε τους υπόλοιπους. Όσο περιμένουμε πάμε και βγάζουμε μερικές φωτογραφίες στο λιμάνι. Κάποια στιγμή γυρνάμε Παπαγάλος κι εγώ πρός το αυτοκίνητο. Που είναι ο Άσος;...<br />Πουθενά Άσος, πουθενά αυτοκίνητο...<br />Ψάχνουμε αριστερά. Τίποτα.<br />Δεξιά. Τίποτα. Ρωτάμε σε ένα άλλο πλοίο που είχε έρθει. Τίποτα.<br />Πέρνουμε τηλέφωνο. Κλειστό.<br />Ρωτάμε τους υπόλοιπους στην καντίνα αν τον είδαν, του μίλησαν, κάτι. Τίποτα.<br />Φάρο, προβλήτες, κυματοθραύστες, μέσα στο λιμάνι, έξω από το λιμάνι. Τίποτα.<br />Δεν κάνω πλάκα, ορκίζομαι σε ότι θέλετε, ψάξαμε για κυματισμούς στο λιμάνι γιατί σκεφτήκαμε πως μπορεί να έπεσε μέσα!!!! ΤΙΠΟΤΑ!!!!<br />Και πάνω που έχουμε απελπιστεί, τα νεύρα μας είναι στα όρια(το αν ψάχνεις κάποιον μέσα στον ήλιο, μέρα μεσημέρι δεν βοηθάει)βλέπουμε να εμφανίζετε στην πύλη του λιμανιού ο Άσος με το αυτοκίνητο και να έρχετε στην σειρά.(ο_Ο ο_Ο!!!)<br />Ψυχραιμία Νίκο, σκέφτομαι, κάποια καλή εξήγηση θα υπάρχει.<br />Εγώ:"Που ήσουνα ρε Άσο;;;"<br />Άσος:"Α, είδα πως δεν είχα λεφτά και πήγα μέχρι την Λευκίμη να πάρω."Απόλυτη φυσικότητα.<br />Οδήγησηπαραλίαμπάνιοσφουγγάρι, όλες οι τελευταίες μέρες μαζεύτηκαν και με το σημερινό να έχουν έρθει τα νεύρα μου στα όρια τους και να τα βλέπω πράσινα(HULK SMASH!!!)<br />Ορμάω μπροστά, τον πιάνω απαλά από τον λαιμό και πολυ ευγενικά και ψύχραιμα των ρωτάω:<br />"ΚΑΙ ΚΑΛΑ ΒΡΕ ΜΑΛΑΚΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕΣ ΝΑ ΤΟ ΠΕΙΣ ΣΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΠΟΥ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΙΑ ΩΡΑ ΣΕ ΨΑΧΝΟΥΜΕ;;;;;;;"<br />Κάπου εκεί, και πρίν προχωρήσω στην ολοκλήρωση των σκέψεων μου να(<span style="font-style:italic;">λόγω υπερβολικής βίας οι σκέψεις του συγγραφέα λογοκρίθηκαν</span>) νοιώθω το χέρι του Παπαγάλου να με σηκώνει και να με πηγαίνει στην άκρη.<br />Με ήρεμο ύφος του λέει να κάτσει εκεί που είναι και να μην κουνηθεί παρα μόνο για να βάλει το αυτοκίνητο στο πλοίο.<br /><br />Με τα πολλά φέυγουμε με το πλοίο των 18:00(απο το συγκεκριμένο λιμάνι δεν έχει τόσο συχνά δρομολόγια και το ferry boat που ήταν ήδη εκεί είχε γεμίσει).<br />Οι μοιρασιές για την επιστροφή ήταν ώς εξής:<br />Αυτοκίνητο Νίκου:Εγώ, Ξυλουργός, Παπαγαλάκια.<br />Αυτοκίνητο Άσου:Άσος, Φωνή και ο ήρωας κ.Πουλόβερ.<br /><br />Αμέσως μόλις πατάμε στεριά χαιρετάμε τους υπόλοιπους και φεύγουμε. Γρήγορα.<br />Φυσικά δεν πρόκειτε να ξαναπερνούσαμε τα ίδια ΚΑΙ στον γυρισμό.<br />Οι στάσεις ήταν λίγο πολύ οι ίδιες. Παγωτάκι στην Αμφιλοχία(πλέον έχει γίνει θεσμός), ο Ξυλουργός ΑΚΟΜΗ να μην έχει φάει μία βάφλα που την είχε άχτι σε όλο το ταξίδι. Επειδή πεινάσαμε, κάνουμε μία στάση στο Ρίο, πέρνουμε 2-3 σουβλάκια στο χέρι και αράζουμε στο γρασίδι μπροστά στην θάλασσα να χαλαρώσουμε. Μιλάω με μία φίλη που ήταν Πατρα, μπαίνουμε κέντρο, πάμε να την δώ στο μαγαζί που δούλευε, αλλά επειδή θα μας έπερνε πολύ αργά, με σηκώνει σαν τσουβάλι ο Παπαγάλος(δεν κάνω πλάκα) και με πάνε στο αυτοκίνητο. Φεύγουμε και από Πάτρα. Λόγω πολυετούς διαμονής του Παπαγάλου στην Πάτρα ήξερε όλα τα μπλόκα, όλα τα κρυφά σημεία, τα πάντα στα οποία θα μπορούσαν να μας πιάσουν. Με συνοδηγό λοιπόν αν μου λέει που να κόβω και που μπορούσα να τρέξω φτάνουμε Πεντέλη, όπου αφήνουμε την Παπαγαλίνα, μετά από 1:47. Φυσικά και είχα κρατήσει την απόδειξη απο τα διόδια. Μετά σταματάμε Αγ. Παρασκευή όπου αφήνουμε τον Ξυλουργό, και τέλος στην Ν.Σμύρνη όπου αφήνω τον Παπαγάλο. Τελικά φτάνω Παγκράτι, παρκάρω(άθλος να καταφέρεις κάτι τέτοιο στην περιοχή) και 5 μέτρα πρίν φτάσω σπίτι χτυπάει το κινητό.(?!?!?)<br />Ο κ.Πουλόβερ...<br />Εγώ:"Τί έγινε ρε Πουλόβερ, όλα καλά;"<br />κ.Πουλόβερ:"Τώρα με άφησε σπίτι...Καληνύχτα..."<br /><br />Φυσικά, την επόμενη μέρα..όχι, όχι λάθος. Όλη την υπόλοιπη εβδομάδα ακούγαμε την ιστορία της επιστροφής του άλλου αυτοκινήτου...<br />Όπως θυμάστε είχε σπάσει το πίσω τζαμάκι για να πάρουμε τα κλειδιά. Φυσικά κάτι έπρεπε να γίνει με αυτό. Αρχικά να έχει κάτσει πίσω η Φωνή, ήθελε να έχει και την άπλα της. Αλλά την ενοχλούσε ο αέρας από το τζάμι. Σταματάνε και αλλάζουνε. Μετά την ενοχλούσε ο αέρας που την χτυπούσε στον σβέρκο, και φυσικά ο θόρυβος.<br />Φωνή:"Βρε Πουλοβεράκι μου, βάλε μία μπλούζα εκεί πέρα να μην μπαίνει αέρας."<br />Αλλά η μπλούζα μόνη της δεν μπορεί να κρατηθεί, κάποιος πρέπει αν την κρατάει...<br />Ναι, καλά καταλάβατε, σχεδόν σε όλη την διαδρομή ο Ηρωικός(ναι, με κεφαλαίο)κ. Πουλόβερ κρατούσε με το ένα χέρι μία μπλούζα στο σπασμένο τζάμι...<br /><br /><span style="font-weight:bold;">ΕΠΙΛΟΓΟΣ</span><br /><br />Τις Απόκριες της επόμενης χρονιάς αποφασίσαμε να κάνουμε εκδρομή στην Πάτρα(καρναβάλι κι έτσι). Εκεί είχαμε άλλη μία συνάντηση με τον Άσο.<br />Αλλά αυτό, αγαπητά μου παιδιά, είναι μία άλλη ιστορία...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-4480181898799422217?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-76951108232339651362010-06-14T04:29:00.003+03:002010-06-14T04:44:47.621+03:00Ειλιρκινά αρχίζω να πιστεύω πως δεν υπάρχει μέση λύση. Απόψε βαριόμουν και κάθησα να δώ ξανά(νομίζω για 4η φορά)το Dark Knight. Για όσους δεν το έχουν δεί, χάνετε μία από τις καλύτερες ταινίες των τελευταίων χρόνων, χωρίς υπερβολές. Ο αγαπητός κ. Nolan μας αποδεικνύει για ακόμη μία φορά πως ξέρει να φτιάχνει μία καλή ταινία. Και το ερώτημα μου είναι το εξής: Γιατί δεν υπάρχουν άλλοι σκηνοθέτες που να προσπαθούν, έστω, να ακολουθήσουν το παράδειγμα του.<br />Φυσικά δεν θα αναφερθώ σε ιερά τέρατα του χώρου, σκηνοθέτες που έχουν αφήσει την δική τους ιστορία, αναφέρομαι στους νεότερους του είδους. Δυστηχώς, οι κινηματογραφικοί παραγωγοί πλέον, δίνουν μεγαλύτερη αξία στα εφέ και τους εντυπωσιασμούς παρά στην ουσία και στην καλή σκηνοθεσία, ή στο καλό σενάριο.<br />ΟΚ, υπάρχουν ακόμη σκηνοθέτες που συνεχίζουν και βγάζουν καλές ταινίες, αλλά ορισμένες φορές πιστεύω πως είναι πολλοί λίγοι, ένα είδος πρός εξαφάνιση.<br /><br />Όχι, δεν πρόκειτε αν ξεκινήσω κάποια ηλίθια ομάδα στο facebook με τίτλο "100.000 άτομα για να έχουμε καλύτερες ταινίες", απλά λέω το παράπονο μου. Ελπίζω απλά, να αρχίσουν να εκτιμούν τους δημιουργούς που πραγματικά αξίζουν, και να συνεχίσουμε να βλέπουμε καλές ταινίες, ας είναι και λίγες. Πάντοτε ήμουν υπέρ της ποιότητας έναντι της ποσότητας.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-7695110823233965136?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-43889440635107955042010-06-08T01:28:00.005+03:002010-06-08T01:37:30.349+03:00Και επιτέλους φτάνουμε στην Κέρκυρα. Είχε έρθει η στιγμή όπου θα χαλαρώναμε, θα ηρεμούσαμε, θα είμασταν στις διακοπές μας ρε αδερφέ!!! Μόλις βλέπουμε λιμάνι και πιάνουν σήμα τα κινητά ξεκινάμε τηλέφωνα στους κερκυραίους που μας περίμεναν. Κανονίζουμε σε ποιό σπίτι θα βρεθούμε, και μόλις πατάμε Κέρκυρα μπαίνουμε στα αυτοκίνητα και πάμε. Ευτηχώς ήταν πολύ κοντά στο λιμάνι και έτσι δεν είχαμε καμία μεγάλη διαδρομή(μιλάμε για 5-10 λεπτά δρόμο, το πολύ). Εγώ βρίσκω και παρκάρω μπροστά στο σπίτι(φυσικά) και μάλιστα σε σκιά. Ο 2ος οδηγός αφού προσπαθεί να παρκάρει σε μία θέση για λιμουζίνα φεύγει(!!!) και πάει και παρκάρει 2 τετράγωνα πιό πέρα. Αποφασίζουμε να το αγνοήσουμε και αρχίζουμε να αδειάζουμε το αυτοκίνητο όσοι θα μέναμε εκεί. Το ζευγάρι των Παπαγάλων, ο Άσος και ο κ. Πουλόβερ θα έμεναν σε ένα άλλο σπίτι στην Λευκίμη, στα νότια του νησιού. Αφού καθόμαστε για λίγο και βλέπουμε τα παιδιά που είχαμε να δούμε και πολύ καιρό, η νότια ομάδα αποφασίζει να φεύγει σιγά σιγά, μήπως και ξεκουράζονταν και να ερχόντουσαν στην πόλη να πάμε για κανά ποτό.<br /><br /> Η Λευκίμη, είναι κάπου 45-50 λεπτά δρόμο, τα παιδιά έφυγαν κατά τις 7:30-8:00, υπολογίζουμε την διαδρομή, να κάνουν ένα ντούς και να ανέβουν ξανά γύρω στις 10:30 να είναι πάνω. Στις 11:30 λοιπόν, φτάνουν Κέρκυρα(πλέον όταν αναφέρομαι σε Κέρκυρα εννοώ την πόλη)... Εμείς, σαν καλά ρεμάλια που είμαστε, ξεκινάμε το δούλεμα. Με εξαίρεση τον οδηγό, οι υπόλοιποι 3 ήταν έτοιμοι να σκάσουν. Αφού βρεθήκαμε κάπου που μπορούμε να μιλήσουμε, το ζεύγος των παπαγάλων μας εξηγεί πως ο Άσος πήγαινε με 30-40 χλμ/ώρα(όριο ταχύτητας 60-80χλμ/ώρα) και πώς για να καταφέρουν να προλάβουν να ανέβουν ξανά έκαναν ντούς αστραπή, του λεπτού, σαν τα θερμόμετρα ένα πράγμα!!! Αφού ξεκινάει νέο δούλεμα, συνεχίζετε η βραδιά και τελειώνει με την τριάδα που θα έμπαινε ξανά στο καταραμένο αυτοκίνητο να μετράνε τα καντίλια της Μητρόπολης μέσα από τα δόντια τους...<br /><br /> Την επόμενη ημέρα είχαμε μία κρίση υστερίας από την Φωνή γιατί εγώ και ο ξυλουργός ροχαλίζαμε, έτσι αποφασίζει να κατέβει με τους υπόλοιπους στην Λευκίμη. Κανονίζουμε να έρθουν πρός Κέρκυρα για μπάνιο και μετά να βγούμε για ποτό, μην κάνουν διπλή διαδρομή. Το ζεύγος, βέβαια, έχει απελπιστεί κι έτσι ψάχνουν και νοικιάζουν ένα scooter για να πηγαινοέρχονται. Για όσους αναρωτιούνται, ναι, την διαδρομή Κέρκυρα-Λευκίμη την έκανα πιό σύντομα από τον αυτοκίνητο... Κάπου μισή ώρα διαφορά... Σύμφωνα μάλιστα με τα λεγομενά τους “Προτιμώ να φάω όλη την υγρασία το βράδυ, παρά να μπώ ξανά στο ίδιο αυτοκίνητο με αυτόν!” Μην ξεχνάτε πως είμαστε σε νησί και μιλάμε για πολύ υγρασία... Μετά από ένα χάος στο πρόγραμμα καταλήξαμε να πάμε σε διαφορετικά μέρη ο καθένας, αλλα τελικά το απόγευμα βρισκόμαστε στο αρχικό σπίτι για να ντούς και να κανονίσουμε τί θα κάνουμε το βράδυ(ναι αυτό το σπίτι ήταν πάντα η “βάση” μας). Αφού το είχαμε κανονίσει από πρίν όλοι έιχαν φέρει μαζί μία αλλαξιά ρούχα για το βράδυ. Όλοί εκτός από(αγωνία στο κοινό)... τον Άσο... “Μα εγώ το ξέχασα, τί θα κάνω τώρα;” Κοιταζόμαστε καλά, συγκρατούμαι τα σχόλια που πραγματικά θέλαμε να πούμε και λέμε, “Δεν πειράζει, κάτι θα κάνουμε...” Φυσικά ο Άσος αγνοεί παντελώς την σειρά που είχαμε κανονίσει για μπάνιο(ήταν τελευταίος) και μπαίνει πρώτος μετά από εμένα και πρίν τον Ξυλουργό, όπου αφήνει αυτόν τελευταίο. Όλοι οι υπόλοιποι, που είχαμε τελειώσει εμ το μπάνιο είχαμε ντυθεί και λέγαμε καμία μαλακία αν περάσει η ώρα, δεν δίναμε ιδιαίτερη σημασία στο τί συνέβαινε στο υπόλοιπο σπίτι. Κάποια στιγμή βγαίνει και ο τελευταίος από το μπάνιο όπου ακούμε τον ξυλουργό να λέει "ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ ΕΚΕΙ;;;;;". Βλέπουμε τον Άσο να βγαίνει από το ένα δωμάτιο με ένα γνώριμο πουκάμισο... Ένα πουκάμισο το οποίο ήταν του Ξυλουργού!!! Απόψε η βραδιά ήταν πιό χαλαρή, στο σπίτι ενός από τα παιδιά. Την αλήθεια για την ενδυμασία του Άσου την μαθαμε πιό μετά...<br /><br /> Την επόμενη μέρα κανονίζουμε να πάμε για μπάνιο ο καθένας στις πιό κοντινές παραλίες, κυρίως για να γλιτώσουν την ταλαιπωρία τα παιδιά της Λευκίμης. Και το βραδάκι, κλασσικά για ποτό. Χαλαρά πράγματα πάλι, σε σπίτι. Μπορώ να πώ πως αυτή ήταν η λιγότερο επεισοδιακή μέρα των διακοπών. Τουλάχιστον για εμάς... Η ομάδα της Λευκίμης από την άλλη ζούσε το δικό της δράμα... Τα παπαγαλάκια μας λοιπόν, είχαν βγεί και είχαν ψωνίσει την προηγούμενη μέρα από το σούπερ μάρκετ προμήθειες για όλη την εβδομάδα. Μαρμελάδες, βούτυρα, κασέρια, αλλαντικά, αυγά κλπ. Ο Άσος, επειδή δεν έτρωγε πολύ, είχε πάρει μόνο λίγες φέτες κασέρι και φέτες ψωμί του τόστ(σικάλεως παρακαλώ).<br />Μπορούσα μονάχα να φανταστώ την έκπληξη των υπόλοιπων το επόμενο πρωί όταν άνοιξαν το ψυγείο και είδαν παραπάνω από τα μισά πράγματα να λείπουν!!! "Πού πήγαν τα φαγητά ρε παιδιά;;;"<br />Άσος: "Είχα μία λιγούρα το βράδυ και τσίμπησα λιγάκι."<br />Συννεφάκι με γροθιές, κεραυνούς, σφυριά(ναι, σαν αυτό στον Αστερίξ) αλλά δίνουν τόπο στην οργή και κάθονται να φάνε(ότι έμεινε) για πρωινό. Φυσικά τους κάνει παρέα και ο Άσος, με ψωμί με μαρμελάδα, αλλαντικά κλπ. Οι φέτες σικάλεως παρέμεναν ηρωικές στον αγώνα!<br /> <br /> Την τέταρτη ημέρα κανονίζουμε να έρθουν ξανά πάνω τα παιδιά και να πάμε πρός Γλυφάδα για μπάνιο(ναι, έχει Γλυφάδα με παραλία και στην Κέρκυρα). Κάπου εκεί έχουν αρχίσει να τα χάνουν και οι Κερκυραίοι με τις οδηγικές οικανότητες του Άσου. Σε σημείο η μία κοπέλα να μας έχει βάλει τις φωνές:<br />"Δεν με νοιάζει ποιός θα οδηγήσει, εγώ θέλω να πάω ΣΗΜΕΡΑ στην παραλία!!!!"<br />Με τα πολλά φτάνουν, όπου πάμε πρός Γλυφάδα. Είχε λίγο κίνηση στον δρόμο αλλά όχι κάτι υπεβολικό. Φτάνουμε, κάνουμε το μπάνιο μας, παίρνουμε το χρωματάκι μας και τελικά αποφασιζουμε να φύγουμε. Ευτηχώς στην επιστροφή δεν έχει πολύ κίνηση και έτσι πάμε πιο χαλαρά και λίγο πιό γρήγορα. Ναι, καλά! Εκεί που οδηγώ, κοιτάω κάποια στιγμή στον καθρέφτη και δεν βλάπω τίποτα πίσω μου. Κανένα μα κανένα αυτοκίνητο. Προσπαθώντας αν καταλάβω τί έγιναν όλα τα υπόλοιπα αυτοκίνητο κόβω ταχύτητα. Μετά από λίγα λεπτά βλέπω να εμφανίζεται μία σειρά από αυτοκίνητα όπου όλοι πήγαιναν με 30χλμ. Και φυσικά πρώτος ο Άσος. Βλέπετε, υπήρχε μονο μία λωρίδα για κάθε ρεύμα και στο αντίθετο ρεύμα περνούσαν αυτοκινητα. Έτσι κανείς από τους υπόλοιπους οδηγούς δεν μπορούσε να προσπεράσει. Ναι, κι εμένα κηδεία μου ήρθε στο μυαλό. <br />Αφού με φτάνει ο Άσος, μετά από λίγα λεπτά, ανάβω φλάς και κάνω δεξιά. Σταματάω, σβήνω, βγάινω από το αυτοκίνητο και πάω στον Άσο που έχει παρκάρει λίγο πίσω από εμένα.<br />Άσος:"Τί έγινε Νίκο, όλα καλά;"<br />Εγώ:"Σου πώ, ήθελα να σε ρωτήσω κάτι. Το γκάζι ποιό είναι;"<br />Άσος:"Το δεξιά."<br />Εγώ:"Ωραία, ΘΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΤΗΝ ΧΑΡΗ ΝΑ ΤΟ ΠΑΤΑΣ ΤΟΤΕ;!;!;!" και γυρνάω στο αυτοκίνητο μου να πάμε σπίτια μας.<br />Επειδή η μέρα μας βγήκε λίγο κουραστική αράξαμε σε σπίτι ξανά. Μην ακούσω παράπονα, περνάγαμε μια χαρά σας πληροφορώ!<br /><br /> Κάπου εδώ ολοκληρώνετε το 2ο μέρος. Φυσικά κάποια από τα ποιό κορυφαία σκηνικά έμειναν για το 3ο και τελευταίο μέρος. Έχουμε ακόμη μπάνιο στην πισίνα, την μεγάλη μας, τελευταία έξοδο, την διαμονή όλης της παρέας στην Λευκίμη και φυσικά, τον δρόμο της επιστροφής.<br />Δεν φταίω εγώ, η μοίρα τα έφερε έτσι...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-4388944063510795504?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-46471035653773039822010-06-07T23:02:00.006+03:002010-06-07T23:42:11.782+03:00Καταρχήν να ζητήσω προκαταβολικά συγνώμη για το μακροσκελές post αλλά μία τέτοια ιστορία δεν παίρνει περιλήψεις…<br />Τα ονόματα των ατόμων τα οποία παίρνουν μέρος στην όλη ιστορία έχουν αλλαχτεί, καθώς δεν θα ήθελα να τους εκθέσω. Έχουν αλλαχτεί με κάποια παρατσούκλια τα οποία μπορούν να κατανοήσουν μόνο όσοι γνωρίζουν τα ίδια τα άτομα ή την ιστορία.<br /><br /><br /> Η ιστορία μας διαδραματίζεται το μαγευτικό καλοκαίρι του 2005 και αφορά τις διακοπές μας στην Κέρκυρα. Από τις αρχές του καλοκαιριού είχαμε ξεκινήσει να κάνουμε σχέδια και συζητήσεις για το πού να πάμε διακοπές σαν παρέα. Είχαμε ήδη μία πρόταση από φίλους στην Κέρκυρα οι οποίοι μάλιστα θα μας φιλοξενούσαν. Η αρχική ομάδα ήμασταν το ζευγάρι των Παπαγάλων, ο Ξυλουργός, η Φωνή και ο γράφων. Επίσης στην Κέρκυρα βρισκόταν από νωρίτερα ο κ. Πουλόβερ, ο οποίος θα κατέβαινε μαζί μας στην επιστροφή. Ήδη ξεκινάμε με προβλήματα καθώς ήμασταν ήδη 5 άτομα και με την προσθήκη άλλου ένα στον γυρισμό, και μόνο 1 αυτοκίνητο(φυσικά το δικό μου). Αλλά επειδή έχω Ι.Χ. και όχι πουλμανάκι έπρεπε είτε να βρεθεί 2ο αυτοκίνητο είτε να μείνουν κάποιοι πίσω. Ο ξυλουργός είπε μήπως έφερνε το δικό του(κάμπριο) αλλά δεν ήταν και ότι πιο βολικό. Εκεί επεμβαίνει η Φωνή και αναφέρει για έναν φίλο της τον Άσσο, ο οποίος έχει αυτοκίνητο και ήθελε να έρθει. Καθώς δεν υπήρχε κάποια άλλη λύση στον ορίζοντα συμφωνήσαμε (και όπως με όλα τα μεγάλα λάθη το καταλάβαμε όταν ήταν πλέον πολύ αργά…).<br /><br />Λίγο καιρό μετά έχουμε κανονίσει τις ημερομηνίες, έχουμε κλείσει τα άτομα(ώστε να μην αρχίσουν να ξεπηδάνε εθελοντές τουρίστες από παντού) και πλέον φτάνουμε στην αρχή του ταξιδιού μας. Έχουμε μαζευτεί όλοι σε 2 σπίτια, ώστε να γλιτώνουμε το πρωινό τρέξιμο, η Φωνή και ο Άσσος στο ένα(Αγ. Παρασκευή) και όλοι οι υπόλοιποι στο άλλο(Ντράφι, Πεντέλη). Ξυπνάμε οι πολλοί στις 5:00 (ναι, τα ξημερώματα), ετοιμαζόμαστε, φτιάχνουμε καφέδες, ελέγχουμε βαλίτσες και για να είμαστε σίγουροι παίρνουμε και στο άλλο σπίτι να τους ξυπνήσουμε. Δίνουμε ραντεβού στις 6:00 στον Σταυρό Αγ. Παρασκευής μετά την ΕΡΤ.<br />Εμείς είμαστε εκεί στις 6:05. Βρέ που είναι οι άλλοι 2; Τώρα θα έρχονται, δεν είναι μακριά, λέω εγώ.<br />Στις 6:15 παίρνω τηλέφωνο και μου λένε πως τώρα έρχονται, μόλις κατέβηκαν από το σπίτι. ΟΚ λέω, παιδιά έρχονται, σε 5 λεπτά το πολύ θα είναι εδώ.<br />Στις 6:30 καταφθάνουν… Εντάξει, λέμε εμείς, τους πήρε λίγο παραπάνω ο ύπνος, ας πάει στην ευχή. Εδώ να σημειωθεί πως δεν ακούστηκε από κανέναν από τους 2 μία συγνώμη για την αργοπορία. Αλλά όταν είσαι αγουροξυπνημένος δεν προσέχεις τέτοιες λεπτομέρειες…<br /><br />Ξεκινάει το ταξίδι μας λοιπόν. Παρακάτω παραθέτω κάποια δεδομένα για την συγκεκριμένη διαδρομή, καθώς την είχα ξανακάνει το Πάσχα της ίδιας χρονιάς. Ταξιδεύοντας προς Ηγουμενίτσα, από όπου παίρνεις το πλοίο για να σε περάσει στην Κέρκυρα έχεις 2 στάσεις, η πρώτη σε Ρίο-Αντίρριο(όπου σε βολεύει) και η δεύτερη στην Αμφιλοχία(κλασσικά για παγωτάκι).<br />Οι διαδρομές ανάμεσα στις 4 στάσεις(Αθήνα-Ρίο-Αμφιλοχία-Ηγουμενίτσα) είναι περίπου 2 ώρες, χωρίς να τρέχουμε σαν δαιμονισμένοι ή σαν να παίζουμε guest στο Prison Break.<br />Αυτό σημαίνει πως με τρείς 2ωρες διαδρομές και 2 στάσεις των 15-20 λεπτών για ξεμούδιασμα σε περίπου 7 ώρες θα είμαστε Ηγουμενίτσα και θα περνάμε απέναντι. Χωρίς άγχη, ανησυχίες και άλλα τέτοια ωραία.<br />Ήδη είχαμε παρεκκλίνει από το αρχικό πρόγραμμα για να είμαστε εκεί κατά τη 1:00 το μεσημέρι, αλλά μικρό το κακό. Κάθε 1 ώρα είχε καράβι για Κέρκυρα.<br /><br />Η πρώτη στάση στο Ρίο έγινε κατά τις 10 παρά(3 ώρες μετά). Γενικότερα είχα προσέξει πως ο Άσσος οδηγούσε σχετικά αργά αλλά λέω, πρωί είναι, την διαδρομή δεν την ξέρει, λογικό. Καθόμαστε, τρώμε ένα τοστάκι, πίνουμε έναν χυμό, καφέ, νερό, κάτι ρε αδερφέ και συνεχίζουμε. Α, ναι, κάποιοι έκαναν και τσιγάρο(μέσα στο αυτοκίνητο απαγορεύεται δια ροπάλου…).<br /><br />Η δεύτερη στάση στην Αμφιλοχία ήταν λίγο πιο επεισοδιακή καθώς 10χλμ. πριν φτάσουμε συναντάμε την ουρά που έχει δημιουργήσει μία μπετονιέρα η οποία μας άφησε σχεδόν ακίνητους και ο δρόμος είχε μία λωρίδα για κάθε ρεύμα έτσι η προσπέραση ήταν αδύνατη…Πρακτικά όλοι οι επιβάτες είχαν βγει από τα αυτοκίνητα και περπατούσαν δίπλα μας... Όχι δεν είναι κάποιο αστείο, πραγματικά περπατούσαν δίπλα στα αυτοκίνητα και έκαναν τσιγάρο. Μετά από 1:30 ώρα φτάνουμε στην Αμφιλοχία(μέσος όρος ταχύτητας 6,6 χλμ/ώρα). Αφού έχουμε πάρει απόφαση πως το αρχικό πρόγραμμα έχει πάει περίπατο(η ώρα έχει πάει 2:00…) καθόμαστε λίγο παραπάνω για να ηρεμήσουμε και λίγο. Μετά από μισή ωρίτσα ξεκινάμε ξανά.<br /><br />Ο δρόμος από εδώ και έπειτα δεν έχει πολλές ευθείες και αυτές τις λίγες που έχει προσπαθούμε να τις εκμεταλλευτούμε όσο γίνετε. Κάθε φορά όμως που επιτάχυνα λιγάκι έβλεπα στον καθρέφτη τον άλλο οδηγό να μένει πολύ πίσω, έτσι μετά τις 3 προσπάθειες παραιτήθηκα. Κάπου στα μισά της διαδρομής ο δρόμος φτιάχνει, από Αμφιλοχία πρός Ηγουμενίτσα, ο δρόμος ανοίγει λίγο και γίνετε ποιό ξεκούραστος από τις συνεχείς στροφές. Κάνω ξανά 1-2 προσπάθειες να τρέξω αλλά πλέον έχουμε καταλαβεί πως ο Άσσος δεν τα πάει καλά με την ταχύτητα. Μα καθόλου καλά όμως... Κάπου εκεί καταλάβαμε πως είχαμε χάσει αρκετά πλοία ήδη(η ώρα είχε φτάσει αισίως 4:00...) Προσπάθησα να τρέξω λίγο παραπάνω για να προλαβαίναμε των 5, αλλά δεν έβλεπα και πολύ ανταπόκριση από τον άλλο οδηγό... Τελικά φτάνουμε καθυστερημένοι, φυσικά έχουμε χάσει και των 5 και περιμένουμε για το επόμενο. Ήδη έχουμε καταλάβει πως με τον συγκεκριμένο οδηγό οι διαδρομές θα είναι..περίεργες. Έρχεται η ώρα λοιπόν και περνάμε απέναντι. Μετά από ένα επεισοδιακό ταξίδι, επιτέλους, βλέπουμε την Κερκυρά(σαν Ιθάκη μας φάνηκε).<br /><br /> Αυτό το οποίο κανείς μας δεν γνώριζε εκείνη τη στιγμή είναι πως τα βάσανα μας μόλις είχαν αρχίσει...<br /><br />Και εδώ ολοκληρώνετε το 1ο μέρος. Θα προσπαθήσω στο 2ο μέρος να είμαι πιό περιληπτικός, αλλά δεν υπόσχομαι τίποτα...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-4647103565377303982?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-3943071157860047182010-06-07T22:42:00.002+03:002010-06-07T22:53:25.114+03:00Ναι, ναι, είμαι σίγουρος πώς έλειψα σε όλους εσάς τους φανατικούς μου αναγνώστες. Και στους 3... Παίξαμε λίγο με το facebook, το βαρεθήκαμε, και σκέφτηκα "που θα ξεδίνω τώρα; Κάπου είχα και ένα Blog ξεχασμένο". Να 'μαι λοιπόν. Και όπως πάντα έχω πολύ ψωμί από παρανοϊκές, απερίγραπτες, καταστάσεις από άλλο πλανήτη, που κι όμως συμβαίνουν σε αυτό τον πράσινομπλέ βράχο που ταξιδεύει στο διάστημα.<br />Άντε καλή αρχή. Ξανά.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-394307115786004718?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-9107655525234481392009-08-05T20:06:00.002+03:002009-08-05T20:34:50.796+03:00Για όσους δεν γνωρίζουν τον όρο του "vintage" να εξηγήσω. Σε γενικές γραμμές αναφέρεται όταν κάτι παλιό ή/και εκτός μόδας επαναχρησημοποιείτε. Κυρίως έχει να κάνει είτε με στύλ ρούχων το οποίο επανέρχεται στην μόδα, με αυτοκίνητα τα οποία ξαναφτιάχνονται όπως ήταν καινούργια πρίν 20-30 χρόνια. Αρκετές φορές έχει να κάνει με συλλέκτες, άλλες πάλι όταν κάποια μεγάλα ονόματα χρησιμοποιούν μία σίγουρη και εγγυημένη συνταγή(20ετίας+) και την φέρνουν ξανά στην μόδα.<br />Στο τελευταίο κομμάτι αναφέρομαι και εγώ και συγκεκριμένα στην "μόδα" της βιομηχανίας του Hollywood τα τελευταία χρόνια να πέρνει παλιές σειρές, είτε αυτές είναι live action(με κανονικούς ηθοποιούς), είτε κινουμένων σχεδίων και να τις "μεταφέρει" στην μεγάλη οθόνη ή να γίνονται νέες σειρές.<br />Δυστηχώς τις περισσότερες φορές είναι μία παραγωγή "άρπα-κόλα". Όχι δεν είναι κάποιο καινούργιο αναψυκτικό. Είναι η κλασσική τακτική γνωστή και ώς "αρπαχτή". Δηλαδή βασίζονται στο όνομα που είχε πρίν 10-20 χρόνια το εν λόγω εγχείρημα και περιμένουν να βγάλουν εύκολο χρήμα!<br />Μερικά παραδείγματα των τελευταίων χρόνων: Transformers(2 ταινίες), Dragonball(ταινία), G.I.Joe(ταινία, βγαίνει σε 2 μέρες), Knight Rider(σειρά). Αυτά είναι μερικά πρόσφατα παραδείγματα μεταφορών από την μικρή οθόνη.<br />Επίσης υπάρχουν πολλά παραδείγματα μεταφορών από video games:Resident Evil, Alone in the Dark, Bloodrayne, Super Mario Brothers, Street Fighter...<br />Από comics με ευχαρίστηση μου θα έλεγα πως οι καλές μεταφορές είναι περισσότερες από τις κακές, έτσι έχουμε και κάτι καλό. Αλλά και πάλι δεν θα γλιτώσουν από την γκιλοτίνα!!!<br />ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!!!!!!!!!<br /><br />Το παραπάνω κείμενο δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μία εισαγωγή, καθώς σκοπεύω να κάνω ένα μεγάλο αφιέρωμα στο "Όρος Πατάτα" του Hollywood σχετικά με τις διάφορες αρπαχτές μεταφορές που έχει κάνει κατα καιρούς.<br />Έτσι λοιπόν καλώ όλους εσάς εκεί έξω να μοιραστείτε τις ιδέες σας για διάφορες ταινίες ή σειρές που θα θέλατε να ανφερθούν. Μην φοβάστε να γράψετε ελεύθερα, δεν φοβόμαστε το Hollywood! Αν μας δίδαξαν κάτι ο Ηρακλής και η Ζήνα(όχι η τραγουδίστρια...)είναι πως το Hollywood δεν ξέρει Ελληνικά!!!<br /><br />Φώτα...Κάμερα...ΠΑΜΕ!!!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-910765552523448139?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-8296027496314836852009-07-11T14:29:00.005+03:002009-07-11T18:36:17.567+03:00<div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: left;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><span style="font-weight: bold;"></span></span>Όταν είδα την 2η ταινία Transformers του Michael Bay αναρωτιόμουν: "Μα καλά, τί σκεφτόταν ο τύπος????????"<span style="font-weight: bold;font-size:130%;" ><br /><br /></span><div style="text-align: center;"><span style="font-weight: bold;font-size:130%;" >ΠΡΟΣΟΧΗ!!!</span><br /></div><div style="text-align: center;"> Παρακάτω ακολουθούν αρκετά spoilers για την ταινία. Διαβάστε με δική σας ευθύνη...</div></div><br />Να μία υπόθεση που έκανα λοιπόν...<br /><br /><span style="font-weight: bold;">Michael Bay:</span> "Κύριοι, άκουσα για την πρώτη ταινία πως σε κάποιους πιό παλιούς δεν άρεσε γιατί δεν θύμιζε καθόλου την original σειρά... Άσχετοι, δεν έχουν ιδέα από Hollywood..."<br /><span style="font-weight: bold;">Σεναριογράφος 1:</span> "Ναί κύριε Bay, αυτό είναι αλήθεια. Η πρώτη ταινία όντως δεν θύμιζε σε τίποτα την αρχική σειρά..."<br /><span style="font-weight: bold;">M.B.:</span> "Ναι αλλά είναι η ΠΡΩΤΗ ταινία Transformers!!!"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.2: </span>"Ξέρετε κ. Bay δεν ήταν η πρώτη ταινία Transformers..."<br /><span style="font-weight: bold;">M.B.:</span> "TI?!?!?!?! ΤΟΛΜΗΣΕ ΚΑΠΟΙΟΣ ΑΛΛΟΣ ΝΑ ΒΓΑΛΕΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΕΜΕΝΑ ΤΗΝ ΙΔΕΑ ΜΟΥ?????? ΤΟΝ ΔΙΚΗΓΟΡΟ ΜΟΥ ΤΩΡΑ!!!!!!!"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.3:</span> "Ξέρετε κ. Bay, η ταινία είχε κυκλοφορήσει πρίν από 20 χρόνια..."<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.1: </span>"Μάλιστα κινούμενα σχέδια, από τους αυθεντικούς δημιουργούς της σειράς!"<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.: </span>"Κινούμενα σχέδια??? Υποθέτω θα ήταν μεγάλη πατάτα..."<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.2: </span>"Βασικά είχε μεγάλη επιτυχία, μάλιστα έβγαλαν και επετειακή έκδοση πριν από λίγα χρόνια!"<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.</span>:<span style="font-weight: bold;"><span style="font-weight: bold;"> </span></span>"Και συγκρίνετε το αριστούργημα της τεχνολογίας το οποίο δημιούργησα με μερικά αρχαία κινούμενα σχέδια 20 χρόνων?!?!?!?"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.3:</span> "Μπορεί να ήταν παλιά αλλά ήταν αρκετά πιστή στην ιστορία και την σειρά."<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.:</span> "Ωραία λοιπόν, αφού θέλουν πιστότητα στην σειρά νά τι θα κάνουμε. Θα πάρουμε το σενάριο αυτής της...ταινίας και θα το προσαρμόσουμε στην δική μου! Για πέστε μου μερικά βασικά πράγματα."<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.1:</span> "Η πρώτη ταινία λοιπόν μας έδειχνε πως οι Autobots είχαν μία ολοκαίνουργια βάση--"<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.:</span> "Του Αμερικανικού Στρατού! Μου αρέσει!"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.1:</span> "Ε, όχι κ. Bay, την είχαν φτιάξει οι ίδιοι..."<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.</span> "Οι ίδιοι; Σιγά να μην μου πείτε πως μεταμορφωνόταν και η βάση!!!"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.2:</span> "Βασικά έτσι γινόταν σε περίπτωση επίθεσης..."<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.:</span> "Μία βάση που μεταμορφώνεται;;; Καλά αυτό θα το αλλάξουμε."<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.1:</span> "Και συνεχίζω. Στην βάση αυτή έκαναν έφοδο οι Decepticons, χρησιμοποιόντας ένα από τα σκάφη των Autobots από τον Cybertron..."<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.:</span> "ΤΙ;;; Δεν τους κατέστρεψαν με κάποιο υπερόπλο από τροχιά ή κάτι τέτοιο;"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.3:</span> "Βασικά είναι από τα αρκετά έξυπνα δείγματα "κακών" σε σειρές κινουμένων σχεδίων και αυτό που λέτε είχε δοκιμαστεί αρκετές φορές στην σειρά."<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.1:</span> "Και συνεχίζω...Στην μάχη αυτή σκοτώθηκαν αρκετοί και από τις 2 πλευρές, μεταξύ άλλων και ο Optimus Prime, μάλιστα μετά από μία επική μάχη με αρκετούς Decepticons και τελικά με τον ίδιο τον Megatron."<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.:</span> "Χμ...Μάχη με μεγάλα ρομπότ και ο θάνατος ενός ήρωα! Μου αρέσει!"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.1:</span> "Αλλά ο μεγάλος εχθρός δεν είναι ο Megatron αλλά ο Unicron, ένας ρομποτικός πλανήτης ο οποίος τρέφεται από άλλους πλανήτες για να έχει ενέργεια και ο οποίος κατευθείνετε πρός τον Cybertron. Μάλιστα αυτή είναι και η πρώτη σκηνή της ταινίας."<br /><span style="font-weight: bold;">M.B.:</span> "Ένας ρομποτικός πλανήτης που τρώει άλλους πλανήτες;;; Και ονομάζετε Unicron;;; Μην μου πείτε πως μεταμορφώνετε κι αυτός σε ρομπότ..."<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.1-2-3: </span>(Κοιτάζονται μεταξύ τους...)<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.:</span> "Καλά, την ξεχνάμε όλη την ιδέα... Πλανήτες που γίνονται ρομπότ και τρώνε άλλους πλανήτες..."<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.1:</span> "Σε γενικές γραμμές έχουμε τον θάνατο του Optimus Prime για να προστατεύσει τον Hot Rod, έναν από τους Autobots o οποίος στην πορεία αποκαλύπτεται πως είναι ο εκλεκτός για να πάρει το Matrix of Leadership από τον Optimus και να το χρησιμοποιήσει εναντίον του Unicron, καθώς το Matrix of Leadership είναι το μόνο που μπορεί να τον καταστρέψει. O Megatron, μετα βίας λειτουργικός, ξαναφτιάχνεται από τον Unicron και μετατρέπετε στον Galvatron, ο οποίος ενώ αρχικά δέχετε να τον υπηρετεί, μόλις παίρνει το Matrix of Leadership στα χέρια του, προδίδει τον Unicron και προσπαθεί να τον καταστρέψει, ανεπιτυχώς."<br /><span style="font-weight: bold;">M.B.:</span> "Λοιπόν αποφάσισα. Μου άρεσε η ιδέα του Matrix of Leadership αλλά θα πετάξουμε την ιδέα του Hot Rod ώς νέου Optimus."<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.3:</span> "ΟΚ, και ποιός θα πάρει την θέση του;"<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.:</span> "Κανείς φυσικά, αφού έχουμε πρωταγωνιστή, θα τον βάλουμε να αναστήσει τον Optimus με το Matrix of Leadership! Μα καλά τί σκέφτηκα πάλι ο πού--"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.2:</span> "Βασικά κάτι τέτοιο δεν ισχύει γιατί το Matrix of Leadership το φυλάει ο αρχηγός τον Autobots μέσα από το "στήθος" του, στην συγκεκριμένη περίπτωση ο Optimus Prime."<br /><span style="font-weight: bold;">M.B.:</span> "Ναι αλλά εκεί είχαμε βάλει το All Spark στην πρώτη ταινία! Και τί ακριβώς είναι το Matrix of Leadership???"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.1:</span> "Οι αρχηγοί των Autobots πέρνουν τον τιμητικό τίτλο Primes. Το Matrix of Leadership λοιπόν είναι αυτό το οποίο καθορίζει τον αρχηγό και περνάει από τον ένα Prime στον επόμενο και για το οποίο υπάρχει η προφητεία πως "Θα τους φωτίσει την πιό σκοτεινή τους ώρα..."<br /><span style="font-weight: bold;">Μ.Β.:</span> "Λοιπόν το βρήκα! Ξεχνάμε τα σκηνικά με ρομποτικούς πλανήτες, Cybertron, διάδοχο του Optimus κλπ. Θα κρατήσουμε όμως τον μεγάλο κακό, ο οποίος μπορεί να καταστραφεί μόνο από τον Optimus! Και το όνομα είναι χάλια, θα το αλλάξουμε, θα το κάνουμε...Fallen, καλό ε; Λοιπόν, ο εκλεκτός είναι ο Sam Witwicky, όπου αφού ο Optimus πεθαίνει για να τον σώσει αυτός βρίσκει το Matrix of Leadership και τον ανασταίνει αργότερα. Ο Megatron επίσης ανασταίνεται και πάει πίσω στον αφέντη του, τον Falle--"<br /><span style="font-weight: bold;">Σ.3:</span> "Μα ο Megatron δεν είχε δεχτεί ποτέ κάποιον σαν αφέντη...Ακόμα και ο Unicron που τον εξανάγκασε μόλις βρήκε την ευκαιρία τον πρόδωσε!"<br /><span style="font-weight: bold;">M.B.:</span> "Αδιάφορο! Άλλωστε ποιός θυμάται εκείνη την αρχαιότητα; Που είχα μείνει;Α, ναι! Επίσης υπάρχει μία τεράστια μηχανή καταστροφής πάνω στην Γή η οποία λειτουργεί με το Matrix of Leadership! Επίσης εμείς έχουμε την Megan Fox! Αυτοί τί είχαν; ΧΑ!"<br /><br /><br />Μετά από λίγη σκέψη, πολύ Hollywood και ακόμη περισσότερη κακή σκηνοθεσία βγήκε το Revenge of the Fallen...<br />Περαστικά μας...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-829602749631483685?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-54311252302700856822009-06-20T12:25:00.007+03:002009-06-20T14:07:36.100+03:00Κατ'αρχήν είμαι γέννημα θρέμα καισαριανώτης. Εκεί έμενα, εκεί δούλευα, εκεί πήγα σχολείο κλπ. Ένας μεγάλος μύθος εδώ και χρόνια ήταν το "Ανοιχτό θέατρο Καισαριανής". Ειδικά αφού άρχισα να παίρνω μέρος και στην θεατρική ομάδα ήταν μεγάλο όνειρο.<br />Φυσικά, όταν μιλάμε για "Ανοιχτό θέατρο" στο μυαλό όλων μας έρχονται εικόνες από τα θεατρα βράχων του γειτονικού μας Βύρωνα(ναί 2 είναι) "Μελίνα Μερκούρη" και "Άννα Συνοδινού".<br />Για όσους δεν τα έχουν δεί από κοντά μιλάμε για μία χαμηλή σκηνή θεατρικών παραστάσεων, όπου μπαίνει μία επιπλέων εξέδρα από πάνω όταν πρόκειτε για συναυλίες. Αμφιθεατρικά καθίσματα, γενικότερα έχουν στηθεί με τέτοιο τρόπο οπού το μόνο που ξεχωρίζει από τα αρχαία θέατρα είναι το υλικό κατασκευής(μάρμαρο-τσιμέντο/μέταλλο).<br /><br />Έτσι το καλοκαίρι του 2008 αποκτάμε κι εμείς στην Καισαριανή Ανοιχτό θέατρο.<br />ΟΛΕ!!!<br />Εγώ δεν είχα την ευκαιρία να πάω να το δώ σε κάποια από τις εκδηλώσεις αλλά από όσους γνωστούς είχαν πάει δεν άκουσα και τα καλύτερα... Αλλά όπως πάντα, προτιμώ να έχω την δική μου γνώμη.<br />Έτσι χθές το βράδυ, καθώς πήγα σε μία πρόβα της θεατρικής ομάδας, είχα την ευκαιρία να δώ και το περίφημο "Ανοιχτό θέατρο Καισαριανής"...<br />Έψαχνά τριγύρω αλλά δεν το έβλεπα.<br />"Παιδιά που είναι το θέατρο;"<br />"Αυτό είναι ρε Νίκο."<br />Και ήρθε η μεγάλη στιγμή. Η ώρα της περιγραφής!<br /><br />Το "Ανοιχτό θέατρο Καισαριανής Αντώνης Καλλογιάνης" το οποίο διαφημίζουν εδώ και 1 χρόνο είναι μία τσιμεντένια... υπερυψωμένη προέκταση στην άκρη του μικρού γηπέδου με χλωοτάπητα που βρίσκεται πίσω από το γήπεδο του Εθνικού Αστέρα. Από πίσω είναι ένας μεγάλος τοίχος όπου στην άλλη πλευρά βρίσκονται καμαρίνια, τουαλέτες, ακόμη και ντουζιέρες! Οι φωτισμοί είναι μία σιδεριά από 10(νομίζω) προβολείς.<br />Και πάμε στα καλύτερα. το "θέατρο" πρακτικά βρίσκεται πίσω από εκεί που τοποθετείτε το τέρμα. Αυτό τί σημαίνει; Πως οι θεατές κάθονται μέσα(!!!) στο γήπεδο! Συγκεκριμένα στην μεγάλη περιοχή. Και επειδή δεν θέλουμε να χαλάσουμε τον υπέροχο χλωοτάπητα, από πάνω βάζουν ένα χοντρό πανί το οποίο στερεώνεται στη θέση του με ένα χοντρό καλώδιο το οποίο απλά έχουν ρίξει από πάνω...<br />Και τώρα το αποκορύφωμα της τεχνολογίας, η κορυφή της αισθητικής! Οι καρέκλες!<br />Ναί, δεν υπάρχουν καθίσματα, εξέδρα δεν ξέρω κι εγώ τί. Υπάρχουν καρέκλες. Από αυτές τις πλαστικές, με τον μεταλλικό σκελετό που διπλώνουν. Ναί, σαν αυτές που έχουμε στα μπαλκόνια μας για το καλοκαίρι!<br /><br />Πάντως οφείλω να παραδεχτώ πως είμαι κακός. Δεν πρέπει να τους κατηγορώ.<br />Αφου ως "θεατρική σκηνή" το μόνο που γνωρίζουν είναι η αίθουσα εκδηλώσεων του Δημαρχείου λογικό να κάνουν κάτι ίδιο και στο ανοιχτό.<br />Για όσους δεν ξέρουν πως είναι σκεφτήτε την ίδια περιγραφή που έδωσα παραπάνω αλλά αντί για γήπεδο έχει 4 τοίχους!<br /><br />Και μόλις ανακάλυψα το μόνο θετικό με το ανοιχτό "θέατρο".<br />Δεν έχει πρόβλημα χωρητικότητας! Δεν φτάνουν οι καρέκλες; Πάς και κάθεσαι στην εξέδρα του γηπέδου! Τώρα βέβαια θέλει προσοχή γιατί μπορεί να θέλεις να χειροκροτήσεις και κατα λάθος να φωνάξεις<br /><br />ΓΚΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΛ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!<br /><br />Ε, τί να κάνουμε, αυτά συμβαίνουν.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-5431125230270085682?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-41474632094657525792009-03-23T01:16:00.004+02:002009-03-23T02:37:46.326+02:00Τέλος εποχής για την SciFi σειρά Battlestar Galactica. Μετά από 4 σεζόν(ουσιαστικά 5 τηλεοπτικές σεζόν λόγω της απεργίας των σεναριογράφων πρίν από 1 χρόνο) η, εξαιρετική αυτή σειρά έλαβε τέλος. Η σειρά είναι μεταφορά της ομόνυμης σειράς του 1978 αλλά οι σεναριογράφοι αντί να κάνουν απλώς μία ακριβής μεταφορά με καλύτερα εφέ, κράτησαν την βασική ιδέα και της έδωσαν μία νέα τροπή. Δυστηχώς δεν έχω καταφέρει, ακόμη, να δώ την παλιά σειρά αλλά είναι στα άμεσα μου σχέδια.<br />Αυτό το οποίο άρεσε στην συγκεκριμένη σειρά ήταν το γεγονός πως δεν είχαμε να κάνουμε απλά με άλλη μία σειρά με διαστημικά πιστολίδια και ακριβωπληρωμένα εφέ, αλλά με ένα πολύ σφιχτό σενάριο, με πολύ καλή πλοκή και κλιμάκωση, χωρίς σεναριακά ή σκηνοθετικά κενά και το οποίο έδινε πολύ μεγάλη βάση στους χαρακτήρες και στις σχέσεις μεταξύ τους. Έρωτας, φιλία, οικογένεια, καθήκον, πίστη, όλα αυτά θα κριθούν και θα έρθουν σε σύγκρουση κατά την διάρκεια της σειράς, και οι συγκρούσεις αυτές είναι που θα εξελίσουν την ιστορία σε κάτι παραπάνω από μία απλή SciFi σειρά. Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει την σειρά δυνατή να την δούν ακόμη και όσοι δεν είναι fan των SciFi σειρών.<br />Το όλο διαστημικό πλαίσιο είναι εκεί για να μας δίνει μόνο ένα μέρος της ιστορίας. Πρωσοπικά ήταν από τις πιό απολαυστικές σειρές που έχω παρακολουθήσει και την προτείνω ανεπιφύλακτα.<br />Κάτι το οποίο έκανε το σενάριο καλό ήταν πως είχε ημερομηνία τέλους. Η παραγωγή είχε δηλώσει από την αρχή πως η σειρά θα κρατήσει 4 χρόνια. Αυτό αυτομάτως μας γλιτώνει από ανούσιες και τραβηγμένες από τα μαλλιά συνεχώμενες σεζόν στην περίπτωση που τα νούμερα πήγαιναν καλά. Είναι μία πολυ ωραία δωσμένη ιστορία με αρχή και τέλος. Και οφείλω να πώς πως το τέλος μου άρεσε.<br /><br />Εδώ θα κλείσω λέγοντας πως όσοι περιμένατε κάποιο spoiler από την ιστορία, κάνατε λάθος...<br />Θα σας αφήσω να απολαύσετε την σειρά μόνοι σας και να αποκτήσετε τις δικές απορίες, να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα.<br /><br />So say we all.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-4147463209465752579?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-84794816277269672742009-03-14T01:29:00.006+02:002009-03-14T09:29:17.363+02:00Πρίν ξεκινήσω να αναφέρω πως δεν έχω κανένα πρόβλημα με τους διάφορους ένστολους της Δημοσίας Τάξης, αλλά υπάρχουν πάντα αυτοί οι οποίοι φροντίζουν να μας ωθούν πρός τα εκεί...<br /><br />Πιστεύω πως όλοι μας θυμόμαστε τα γεγονότα στο κέντρο της Αθήνας προ τριμήνου. Εγώ τότε έτυχε να εργάζομαι με την μηχανή, κάτι το οποίο σήμαίνει πως, λόγω καιρού, ντύνομαι πάρα πολύ καλά, με μπουφάν μηχανής, γάντια, κράνος και μέσα από το κράνος, μπαλακλάβα, χρώματος μαύρου.<br />Για τους μή γνώστες η μπαλακλάβα είναι το full face το οποίο φοράνε οι μοτοσυκλετιστές μέσα από το κράνος, για προστασία του λαιμού από το κρύο κατα κύριο λόγο.<br />Πηγαίνω λοιπόν με τη μηχανή για δουλειές και λόγω κρύου έχω ντυθεί όπως προανέφερα. Μπροστά μου βλέπω ένα μπλόκο αστυνομικών, όπου και με σταματάνε για έναν τυπικό έλεγχο(όταν τρώς τόσες ώρες στον δρόμο δεν σου κάνει αίσθηση πλέον).<br />Βγάζω φλάς, κάνω δεξιά, σταματάω, σβήνω μηχανή, καλησπερίζω και βγάζω χαρτιά. Μόλις ο ένστολος μας συμπρωταγωνιστής παίρνει τα χαρτιά μου ανοίγω το κράνος μου και φαίνεται η μπαλακλάβα...Βλέπω τον αστυνομικό να πέρνει μία έκφραση σε κάτι μεταξύ δυσφορίας και "τώρα θα σε σκίσω κωλόπαιδο". Μην θέλοντας να με αφήσει από τα μάτια του δίνει τα χαρτιά μου σε έναν συνάδελφο του, φρέσκο από την σχολή(βγάζουν μάτι), λέγοντας τουμε ψαρωτικό ύφος "τσέκαρε τα χαρτιά του". Αφού τα δίνει με πλησιάζει, και με τρόπο ακουμπάει το όπλο του και ξεκινάει τις ερωτήσεις, με πρώτη πρώτη την προφανέστατη...<br />"Γιατί φοράς κουκούλα;"<br />"Κάνει κρύο και πάνω στην μηχανή ακόμη περισσότερο."<br />"Ναι...Σε βλέπω καλά εξοπλισμένο...(κοιτώντας κράνος, μπουφάν κλπ) Θα πρέπει να αντέχεις σε χτυπήματα, ε;"<br />"Οι διαδρομές πάνω στη μηχανή είναι επικίνδυνες, πρέπει να προσέχουμε."(αλλού ήθελε να το πάει αλλά δεν του έκατσε...)<br />"Ναι...Και στο σακίδιο τί έχεις;(αναφερόμενος σε ένα σακίδιο πλάτης που έχω)"<br />"Αυτή τη στιγμή, τίποτα."Το ύφος του δείχνει πως δεν του άρεσε η απάντηση μου...<br />"Άνοιξε το σε παρακαλώ..."(Βλέπει πως είναι όντως άδειο)<br />"Και τί το κάνεις ένα άδειο σακίδιο;..."(με ποιό σοβαρό ύφος)<br />"Σε δουλειά πάω."(ήμουν ήδη αργοπορημένος και η όλη κουβέντα είχε αρχίσει να γίνετε κουραστική και ανούσια)<br />"Βιάζεσαι να πάς κάπου;..."<br />"Σας είπα πως δουλεύω και έχω ήδη αργήσει."<br />"Ένας τυπικός έλεγχος είναι, δεν χρειάζεται να ανυσηχείς..."(Με υφάκι "ξέρω πως με δουλεύεις...")<br />"Δεν ανυσηχώ, απλά βιάζομαι."<br />"Και πού πάς τώρα;..."<br />"Στο κέντρο."<br />"Και ΤΙ πάς να κάνεις στο κέντρο;;;...Δεν ξέρεις τί γίνετε εκεί κάτω;;;..."<br />"Ξέρω αλλά η δουλειά είναι δουλειά, και βιάζομαι για να προλάβω τις φασαρίες."<br />"Και πού ξέρεις πως θα γίνουν φασαρίες;;;"<br />"Έτσι γίνετε εδώ και πάνω από 1 βδομάδα, δεν σκοπεύω να περιμένω και να το ρισκάρω."<br />"Και τί δουλειά είπαμε πως έχεις στο κέντρο, με μηχανή, κουκούλα και άδεια τσάντα;;;...."<br />"Πάω να παραλάβω λαχεία για το πρακτορείο στην γειτονιά μου."<br />"Θέλείς να μου πείς πως είσαι λαχειοπώλης;;;..."<br />"Όχι, εγώ απλά τα παίρνω από τα κεντρικά και τα πάω στο πρακτορείο για να τα πουλήσει, αν θέλετε να πάρουμε ένα τηλέφωνο να ρωτήσετε, να σας δώσω την διεύθυνση να το ελέγξετε."<br />"Δεν είναι απαραίτητο.(με υπεροπτικό ύφος...)"<br />Κάπου εκεί προσέχει τον πιτσιρίκο ο οποίος εδώ και 20 λεπτά(!!!) περιμένει υπομονετικά, με τα(ελεγμένα) χαρτιά μου στο χέρι, να τελειώσει η "ανάκριση του τρομοκράτη" για να μου τα δώσει...<br />"'Ολα καλά(σιγά να μην ρωτούσε...)"<br />"Μάλιστα κύριε..."<br />Παίρνει τα χαρτιά μου, τα κοιτάει και ο ίδιος, και αφού δεν βρίσκει κάτι καινούργιο πρός ανάκριση μου τα δίνει και με ύφος Judge Dread μου λέει:<br />"Λοιπόν, φύγε και μήν μάθω τίποτα, έτσι...Σε έχουμε περασμένο τώρα."<br />...<br />Δεν ασχολήθηκα κάν να του απαντήσω. Μάζεψα τα χαρτιά μου, τα οποία παρακαλώ ήταν νόμιμα μέχρι την τελευταία τους σφραγίδα, έβαλα μπροστά και έφυγα.<br /><br />Όπως λέει και ένας γνωστός πειρατής<br />O tempora, o mores...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-8479481627726967274?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-39126219526714014782009-03-12T03:41:00.007+02:002009-03-12T03:57:40.420+02:00Την παρακάτω ιστορία την δημοσίευσα αρχικά στο Facebook, αλλά σκέφτηκα πως ένα τέτοιο μαργαριτάρι δεν θα μπορούσε να λείπει από το blog μου...<br /><br />Πρίν ξεκινήσω την ιστορία να αναφέρω πως ήταν την περίοδο που είχα πρωτοπάρει το δίπλωμα μου και δεν ήξερα τους δρόμους αρκετά καλά. Όλους τους δρόμους που αναφέρω πλέον τους γνωρίζω σαν το σπίτι μου αλλά τότε απλά ακολουθούσα το μπροστά αυτοκίνητο. Πλέον δεν πρόκειτε να ξανακάνω το ίδιο λάθος...<br /><br />Χειμώνας 2003, Σταθμός Κατεχάκη.<br />5 άτομα μέσα σε ένα αυτοκίνητο περιμένουμε το έτερων ήμιση της μίας κοπέλας με το 2ο αυτοκίνητο. Έχει αργήσει ήδη 1 ώρα αλλά τελικά, αν και αργοπορημένος, καταφθάνει. Μετά τις απαραίτητες καλησπέρες και χαιρετισμούς, η κουβέντα πάει ώς εξής:<br /><br />Οδηγός 1(Εγώ):"Πού λέτε να πάμε;"<br />Οδηγός 2:"Λέγαμε για Zeppelin, στο Γαλάτσι."<br />Οδηγός 1:"Τουρκοβούνια εννοείς."<br />Οδηγός 2:"Όχι, στο Γαλάτσι είναι."<br />(Εδώ ήταν το σημείο στο οποίο έπρεπε να είχα ακούσει το αγγελάκι και το διαβολάκι τα οποία ούρλιαζαν για να με προειδοποιήσουν. Αλλά δεν το έκανα...)<br />Οδηγός 1:"Τέλοσπάντων, θυμάμαι περίπου πού είναι, είμαστε και μία ευθεία από εδώ."(Είχα παρκάρει και σε καλό σημείο)<br />Οδηγός 2:"Δεν θα πάμε από εδώ, ξέρω έναν άλλο δρόμο."<br />Οδηγός 1:"Για να το λές εσύ, κάτι θα ξέρεις."(2ο σφάλμα)<br /><br />Με τα πολλά ξεκινάμε στρίβωντας δεξιά στην Μεσογείων(!!!) και κατευθηνόμαστε όλο και πιό Βόρεια, πρός Αγ.Παρασκευή.<br />Περνάμε το Υπουργείο Αμύνης, περνάμε Chacra και στην πλατεία της Αγ.Παρασκευής, στρίβουμε αριστερά, πρός Χαλάνδρι.<br />Κάποια στιγμή σταματάμε σε ένα βενζινάδικο(χωρίς καμία προειδοποίηση!!!) πάνω στην Πεντέλης (μία Shell απέναντι από ένα κινέζικο εστιατόριο) και βγαίνω να ρωτήσω τον Οδηγό 2 πού ακριβώς πάμε και το κυριώτερο, από πού.<br /><br />"Zeppelin πάμε, απλά ήθελα να βάλω βενζίνη γιατί δεν είχα."<br /><br />Εκεί πήγε να μου βγεί ένα σχόλιο του στύλ "Δεν έχεις βενζίνη γιατί φτάσαμε σύνορα!!!" αλλά συγκρατήθηκα γιατί δεν ήξερα που βρισκόμουν...(3ο σφάλμα)<br />Αφού ξεδίψασε το αυτοκίνητο του, ξεκινήσαμε για το δρόμο σαν νέοι Σύσιφοι.<br />Αντί να πάρουμε τον μόνο κεντρικό δρόμο που υπήρχε εκεί(Πεντέλης) περνάμε απέναντι και, μέσα από άγνωστα στον χάρτη δρομάκια, βγαίνουμε κάτω από την Κηφισίας.<br />Συνεχίζουμε σε έναν πιό κεντρικό δρόμο και περνάμε δίπλα από το γήπεδο Ο.Α.Κ.Α.(!!!)<br />Μετά από λίγη ώρα στρίβουμε σε έναν άλλο κεντρικό δρόμο(Βεϊκου), ο οποίος όμως μετά από λίγο δεν είχε σπίτια τριγύρω, αλλά χλωρίδα...Κάπου εκεί βάζω έναν από τους συνεπιβάτες να πάρει στο κινητό την κοπέλα του άλλου αδηγού, στο μπροστινό αυτοκίνητο.<br />"Που ακριβώς πάμε;"<br />"Στο Zeppelin. Γιατί, αλλάξατε γνώμη;"<br />"Εμείς όχι, μην άλλαξε ο δικός σου..."<br />Αποφασίζουμε πως τώρα που μπήκαμε στον χορό, είναι αργά για να μάθουμε τα βήματα και συνεχίζουμε.<br />Μετά από λίγα μόλις λεπτά βλέπουμε πολιτισμό, καφετέριες, Bars, κόσμο κλπ κλπ. Καλό αυτό. Μπροστά μας, στο βάθος της εικόνας, υψώνετε ένας λόφος, τον οποίο μετά από λίγη ώρα βρισκόμαστε να ανεβαίνουμε.<br />Εδώ μπαίνει επική μουσική νίκης, ακούγονται ουράνιες ψαλμωδίες και η νύχτα γίνετε μέρα καθώς το Zeppelin εμφανίζεται μπροστά στα μάτια μας!!! Ω, μας τους 12 θεούς του Ολύμπου!!! Φτάσαμε! Την στιγμή που είδα το μαγαζί έννοιωσα σαν τον Οδυσσέα που βλέπει την Ιθάκη!!!<br />Χρόνος διαδρομής;...1 ώρα και 20 λεπτά.<br />Λίγο αργότερα, ρωτώντας τον Οδηγό 2 γιατί κάναμε όλη αυτή την διαδρομή πήρα την εξής απάντηση:<br />"Εγώ από αυτόν τον δρόμο ξέρω να έρθω."<br />Αφού τελείωσε η βραδιά και ξεκινήσαμε να φύγουμε, χαιρετιθήκαμε, ευχηθήκαμε καλή τύχη στην κοπέλα(την οποία θα γύρναγε ο ίδιος στο σπίτι της, στον Βύρωνα...) και χωριστήκαμε.<br />Αυτή τη φορά αντί να ακολουθήσω τον άλλον οδηγό ακολούθησα τον προσανατολισμό μου, και μετά από λίγο φτάνουμε Καισαριανή(πιό μακριά από το σημείο εκκίνησης) για να αφήσω την υπόλοιπη παρέα.<br />Χρόνος διαδρομής;...15 λεπτά<br /><br />Τι κατάλαβα από αυτή την ιστορία για τον Οδηγό 2;<br />Πως έπρεπε να βάλω μεγαλύτερο νούμερο από το 2...<br /><br />Παρακάτω είναι η διαδρομή όπως την απαθανάτισα μέσω του Google Earth.<br /><br /><a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://1.bp.blogspot.com/_gwdw2TCgvTU/SbhqVGHGnsI/AAAAAAAAAAM/QqPo7f4d0kk/s1600-h/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CF%82.jpg"><img style="cursor: pointer; width: 320px; height: 228px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_gwdw2TCgvTU/SbhqVGHGnsI/AAAAAAAAAAM/QqPo7f4d0kk/s320/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CE%B4%CF%81%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CF%82.jpg" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5312112671133703874" border="0" /></a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-3912621952671401478?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3526885773459404500.post-85989821664933858612009-03-10T12:54:00.000+02:002009-03-10T13:04:49.513+02:00Και μετά από τόσο καιρό αποφάσισα κι εγώ λοιπόν να ξεκινήσω να γράφω στο Blog μου.<br />Όλοι όσοι με γνωρίζουν προσωπικά ξέρουν πως μου αρέσει να λέω ιστορίες. Όχι παραμύθια και ποζεριές, αλλά τα διάφορα τρελά, και άκρως αληθινά, σκηνικά τα οποία μου έχουν συμβεί στην διάρκεια της ζωής μου. Έτσι σε κάποια φάση μου λέει μία φίλη(η οποία τις περισσότερες από τις ιστορίες μου τις έχει ακούσει 3-4 φορές):<br />"Γιατί δεν τα γράφεις σε ένα Blog;;;"<br />Και να'μαι λοιπόν. Και μετά τον κλασσικό χαιρετισμό πάμε στον αγαπημένο μου χαιρετισμό...<br /><br />ΤΡΕΜΕ ΚΟΣΜΕ ΤΗΝ ΝΕΑ ΔΥΝΑΜΗ ΣΤΑ BLOGS!!!!!<br />ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!!!!<br />(Κάπου εδώ ανοίγουν πάλι τα φώτα, σταματάει ο καπνός και επανερχόμαστε στην πραγματικότητα)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3526885773459404500-8598982166493385861?l=oneiremenhblutopia.blogspot.com' alt='' /></div>Bluhttp://www.blogger.com/profile/05262613284419684853noreply@blogger.com0